15 Αυγούστου 1974: Η προδοσία της Αμμοχώστου

Μπορεί να μη θέλουμε να θυμόμαστε τις λεπτομέρειες της 15ης Αυγούστου 1974. Όμως, η υπενθύμιση δεν εξαρτάται από εμάς. Γιατί, κάθε που γίνεται 15 Αυγούστου, ολόκληρη η Κύπρος αποκτά τη μυρωδιά των περιβολιών του Αγίου Μέμνονα, αποκτά χρυσή αμμουδιά και γίνεται Αμμόχωστος…

Ο νομικός Πάνος Ιωαννίδης, πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και πρόεδρος της Κίνησης για Ελευθερία και Δικαιοσύνη στην Κύπρο, κάνει μίαν από καρδιάς αφήγηση για τα γεγονότα της κατάληψης της Αμμοχώστου. Η κατάθεσή του αποτελεί μαρτυρία μιας προδοσίας, αποτελεί τροφή για προβληματισμό και υπενθύμιση για όσους τείνουν να ξεχνούν. «Αυτά που ακολουθούν δεν είναι θύμησες», αναφέρει. «Είναι γεγονότα, ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά και στο μυαλό όσων ατύχησαν να τα ζήσουν. Γεγονότα, που άλλαξαν τον τρόπο σκέψης και οδήγησαν τον καθένα από εμάς στο δικό του ‘Tάμα Ζωής’....», εξηγεί. 15η Ιουλίου 1974 Οι κατ’ όνομα μόνο Έλληνες μαχαιρώνουν την Κύπρο με χίλιες μαχαιριές, τη σφάζουν και την προσφέρουν στο πιάτο με το αίμα της, για να την απολαύσουν οι εχθροί του Ελληνισμού με την ησυχία τους και για όσο χρόνο εκείνοι θα αποφάσιζαν ότι θα διαρκέσει το φαγοπότι. Και το φαγοπότι συνεχίζεται για 10ετίες ολόκληρες.....

|Του Πάνου Ιωαννίδη - νομικού
Πηγή : ΣΗΜΕΡΙΝΗ
http://www.sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/296147

Η 1η φάση της Εισβολής

Την 20ή Ιουλίου 1974 οι Τούρκοι αρχίζουν τον «σικέ αγώνα της Εισβολής». Παρωδία η επιστράτευση στην Αμμόχωστο, σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, σαστισμένοι και γελοίοι οι επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης, με έναν εκτρωματικό Διοικητή -το Συνταγματάρχη Κ.Ζ.- να περιφέρεται μονολογώντας «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, δεν χρειάζεται να είμαστε προκλητικοί…»! Εξαίρεση, μέσα στο χάος, το ανήσυχο βλέμμα των Κυπρίων μονίμων και εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, που αντελήφθησαν την προδοσία και άρχισαν να οργανώνουν μεταξύ τους Ομάδες Μάχης. Θλιβερή εξαίρεση από τους Ελλαδίτες Αξιωματικούς ο Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Μουζάκης, που ηγήθηκε της μοναδικής δικής μας επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό Λύκειο. Εκεί, έξω από τα Τείχη της Αμμοχώστου, σκοτώθηκε ο Αν/χης Μουζάκης.

Μεσημέρι της 20ής Ιουλίου 1974

Καταλήφθηκε το τουρκικό πολυβολείο, αιφνιδιάστηκαν οι Τούρκοι από την επίθεση και, υποχωρώντας μέσα στα Τείχη, μετέδωσαν τον πανικό σε ολόκληρη την -για χρόνια- τουρκοκρατούμενη παλαιά πόλη της Αμμοχώστου. Οι έφεδροι ζήτησαν ενισχύσεις, εξηγώντας στο Διοικητή Ζαρκάδα ότι «οι πύλες είναι ανοικτές, ο πανικός μεταξύ των Τούρκων διάχυτος και -με λίγους ακόμα μαχητές- η επιχείρηση για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου θα είναι νικηφόρα». Εξήγησαν, επίσης, οι έφεδροι στο Διοικητή ότι, «εάν η παλαιά πόλη καταληφθεί και οι Τούρκοι είναι πλέον ανάμεσά μας, ο κίνδυνος για βομβαρδισμό της Αμμοχώστου απομακρύνεται, χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι εισβολείς να μη θεωρήσουν πλέον την Αμμόχωστο σαν στόχο προτεραιότητας». Τα εξήγησαν αυτά οι έφεδροι στο Συν/χη Κ.Ζ., για να πάρουν την πιο προδοτική διαταγή που ακούστηκε ποτέ από Έλληνα Αξιωματικό: «Άμεση υποχώρηση, η κατάληψη της παλαιάς Αμμοχώστου δεν είναι δική σας δουλειά…»! Τόλμησαν οι έφεδροι να ρωτήσουν «τίνος δουλειά είναι, άραγε, η απελευθέρωση της Αμμοχώστου, εάν όχι των Αμμοχωστιανών υπερασπιστών της…», για να πάρουν την ίδια παγερή απάντηση: «Σας διατάζω να υποχωρήσετε αμέσως». Με αυτήν τη διαταγή, η ευκαιρία για κατάληψη της εντός των Τειχών Αμμοχώστου χάθηκε οριστικά... Ανήμποροι να ενεργήσουν όπως θα έπρεπε, οι έφεδροι υποχώρησαν στο Δασάκι των Δικαστηρίων και στα γύρω κτίρια, όπου άρχισαν να δέχονται -αμυνόμενοι πλέον- τα πυρά των Τούρκων από τα Τείχη. Σε λίγο άρχισε και η τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει το κέντρο της πόλης, την παραλία της Αμμοχώστου και τις θέσεις μας. Ο Διοικητής Αμμοχώστου Συν/χης Κ.Ζ. φρόντισε έγκαιρα να ολοκληρώσει το δικό του μέρος της προδοσίας: Πρόδωσε την Αμμόχωστο από τις πρώτες ώρες, της πρώτης ημέρας, της πρώτης φάσης της Εισβολής, εκτελώντας με απόλυτη ακρίβεια τις εντολές που είχε πάρει και που μόνο εκείνος γνώριζε...

Η 2η φάση της Εισβολής

Το γεγονός ότι ο ρόλος του Συν/χη Κ.Ζ. και των ανθρώπων του είχε τελειώσει από την πρώτη μέρα, αποδείχθηκε μόλις ανακοινώθηκε η προσωρινή κατάπαυση πυρός, χάριν των δήθεν «συνομιλιών της Γενεύης». Με το πρόσχημα ότι «όφειλαν να επισκεφθούν το ΓΕΕΦ», ο Διοικητής Κ.Ζ. και το επιτελείο του εξαφανίστηκαν οριστικά, εγκαταλείποντας όλα τα Τμήματα και την Αμμόχωστο χωρίς Στρατιωτική Διοίκηση... Για την πόλη της Αμμοχώστου, η δεύτερη φάση της Εισβολής άρχισε νωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με βομβαρδισμό, και με δύο Τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν: Ένα Τμήμα από 32 εφέδρους στο Δασάκι των Δικαστηρίων και ένα δεύτερο Τμήμα στο Νοσοκομείο της πόλης, με επικεφαλής το Λοχαγό Στέλιο Κάτσιο. Οι έφεδροι στο Δασάκι χωρίς Διοίκηση. Ο αρχαιότερος από τους Αξιωματικούς έπρεπε να αναλάβει τη Διοίκηση. Έτυχε να είναι ο έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μέχρι και το μεσημέρι της Πέμπτης 15ης Αυγούστου 1974.
Το απόγευμα της ημέρας εκείνης:
• Ο βομβαρδισμός εντάθηκε,
• Οι Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα Τείχη,
• Κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι «τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Αμμοχώστου».

Οι διαταγές… Η πόλη έρημη.

Μοναδική ένδειξη αντίστασης, οι πυροβολισμοί από τους άνδρες στο Νοσοκομείο και τους εφέδρους στο Δασάκι. Πυροβολισμοί που άρχισαν να αραιώνουν, γιατί τα πυρομαχικά των εφέδρων ήσαν πλέον μετρημένα... Με το βλέμμα περισσότερο παρά με λόγια, αντάλλαξα κάποιες γρήγορες σκέψεις με τον αμέσως επόμενο έφεδρο Ανθυπολοχαγό Γιαννάκη Αρέστη (σήμερα Ταξίαρχος ε.α.). Γνωρίζαμε ότι έπρεπε να δοθούν διαταγές...
Διαταγή πρώτη: «Παραμένουμε στις θέσεις μας αμυνόμενοι. Οικονομία στα πυρομαχικά».
Διαταγή δεύτερη: «Να βγουν παρατηρητές προς τη Λίμνη του Αγίου Λουκά και να αναφέρουν τις κινήσεις των αρμάτων - Να χρησιμοποιηθεί η βενζίνη από τις αποθήκες του Διοικητηρίου για να γίνουν βόμβες Μολότοφ - Εάν τα άρματα κινηθούν μέσα στην πόλη, θα αντιμετωπιστούν».
Διαταγή τρίτη: «Να γίνει προσπάθεια επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ και την Κυβέρνηση, για να ζητηθούν ενισχύσεις - Τα άρματα από μόνα τους, χωρίς πεζοπόρα τμήματα, μόνο γραμμή αντιπαράταξης μπορούν να επιδιώξουν, προφανώς κατά μήκος του δρόμου προς το Λιμάνι - Η πόλη της Αμμοχώστου μπορεί να κρατηθεί».
 Ήσαν οι πρώτες ουσιαστικές διαταγές, μετά από τις προδοτικές εκείνες του Συν/χη Κ.Ζ. Η πειθαρχία των εφέδρων Αξιωματικών και Οπλιτών προς τον 29χρονο Ανθ/γό Διοικητή ήταν εκπληκτική. Μέσα σε συνθήκες κόλασης, όλοι και από μόνοι τους εξύψωσαν το ηθικό τους και κινήθηκαν όπως διατάχθηκαν. Αρχίσαμε να νιώθουμε πως «ίσως δεν είχαν χαθεί τα πάντα»... Όμως, η προδοσία της Αμμοχώστου δεν ήταν γραμμένο να ανατραπεί. Αφηγείται, γι’ αυτές τις τελευταίες ώρες, ο τότε Λοχαγός Στέλιος Κάτσιος: «…Γύρω στις 4:30 το απόγευμα ξεκίνησα (από το Νοσοκομείο) σε μια προσπάθεια να επανακτήσω επαφή με το Τάγμα μου… Στη διαδρομή βρήκα το Τμήμα του έφεδρου Ανθ/γού Πάνου Ιωαννίδη, που υπερασπιζόταν την περιοχή κοντά στην κλινική ΛΟΥΚΙΑ και το τουρκοκυπριακό Λύκειο. Συνάντησα, επίσης, το συνάδελφό μου Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου, με τον οποίο αντάλλαξα κάποιες απόψεις, που με οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το Τάγμα μου είχε μετακινηθεί. Μη έχοντας τρόπο επικοινωνίας, επέστρεψα στο Νοσοκομείο, όπου άρχισε η τελευταία μεγάλη μάχη. Τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν συνεχώς και τα πυρά των αρμάτων ήσαν καταιγιστικά. Και ενώ τα πάντα έμοιαζαν με κόλαση, ήρθε με αγγελιαφόρο εντολή από το Τάγμα να συμπτύξω το Τμήμα μου στην περιοχή Δερύνειας, πράγμα που έγινε». Το Τμήμα του Νοσοκομείου πράγματι ανασυντάχθηκε στη Δερύνεια και κράτησε τη γνωστή, μέχρι και σήμερα, ακραία γραμμή προς την Αμμόχωστο. Καθ’ οδόν προς τη Δερύνεια, ο Λοχαγός Κάτσιος πέρασε από το δικό μας Τμήμα και μας ενημέρωσε για τις κινήσεις του. Του ευχηθήκαμε «καλή τύχη» και τον παρακαλέσαμε να μας αφήσει όσα πυρομαχικά τού περίσσευαν. Δεν του είχε απομείνει τίποτε...

15 Αυγούστου 1974, ώρα 6:20 το απόγευμα:

Οι μόνοι Έλληνες που εμείς γνωρίζαμε ότι είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο ήσαν οι 32 έφεδροι στο Δασάκι των Δικαστηρίων. Πολύ αργότερα πληροφορηθήκαμε για μιαν ακόμα Ομάδα Εφέδρων, που είχαν επίσης εγκαταλειφθεί, προδομένοι από τη δική τους ηγεσία, στο Λιμάνι της Αμμοχώστου. Ήσαν οι έφεδροι, που τελικά αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα για να σωθούν κολυμπώντας. Στο μεταξύ:
• Τα άρματα είχαν φθάσει στη Λίμνη του Αγίου Λουκά και κτυπούσαν διαρκώς.
• Τη βενζίνη που ψάχναμε, για την κατασκευή τών -ίσως σωτήριων- βομβών Μολότοφ, την είχε πάρει μαζί του ο Συν/χης Κ.Ζ.
• Ελπίδα για εξασφάλιση ενισχύσεων, μέσω του ΓΕΕΦ ή της Κυβέρνησης, καμία. Το μεν Γενικό Επιτελείο δεν απαντούσε στις κλήσεις, ο δε Προεδρεύων της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο είχαν εγκαταλείψει τη Λευκωσία.
• Και, το κρισιμότερο, τα πυρομαχικά των εφέδρων στην Αμμόχωστο είχαν εξαντληθεί. Η «σιγή πυρός» από τη δική μας πλευρά έδωσε το τελικό σύνθημα στους Τούρκους. Η μοναδική επιλογή ήταν: Ή να χαθούμε αμαχητί ή να υποχωρήσουμε. Πεσμένοι όπως ήμασταν στο χώμα, γύρισα και κοίταξα τον Ανθ/γό Αρέστη, θέλοντας να μοιραστώ μαζί του την αγωνία μου. Γνώριζα, βέβαια, πως «η ευθύνη για την όποια απόφαση ανήκε στον αρχαιότερο που διοικούσε». Δεν θυμούμαι αν ήμασταν δακρυσμένοι, ούτε και έχει σημασία. Σημασία έχουν μόνο οι τρεις λέξεις που μου είπε ο Γιαννάκης: «Πάνο, τη Σημαία»... Χωρίς να περιμένει απάντηση, σηκώθηκε μέσα στη κόλαση και προχώρησε προς τον ιστό με τη Σημαία του Διοικητηρίου Αμμοχώστου. Σηκώθηκα πίσω του.
Διαταγή τέταρτη: «Υποστολή της Σημαίας». Όσοι μπόρεσαν να ακούσουν -σχεδόν όλοι- βρέθηκαν «σε στάση Προσοχής να χαιρετούν τη Γαλανόλευκη». Η Σημαία της Αμμοχώστου κατέβηκε, διπλώθηκε και παραδόθηκε στον αρχαιότερο Αξιωματικό. Όλοι πλέον γνώριζαν τη Διαταγή που θα ακολουθούσε.
Διαταγή πέμπτη, η τελευταία: «Να μαζευτεί ο οπλισμός - Άμεση υποχώρηση - Εγκαταλείπουμε τις θέσεις μας, η Αμμόχωστος χάνεται....»
Ο επίλογος της 15ης Αυγούστου 1974 γράφτηκε στη Δερύνεια, όπου δεχθήκαμε την ανακούφιση του Λοχαγού Κάτσιου, που μας είδε ζωντανούς, αλλά και στο Φρέναρος, όπου είχαμε κακό συναπάντημα με τον ατιμώρητο προδότη Συν/χη Κ.Ζ., για να ακούσουμε τη σαρκαστική απορία του: «Μπα, κύριε Ανθυπολοχαγέ, σωθήκατε όλοι!». Ειλικρινά, θα ήθελα να μου είχε περισσέψει μια τελευταία σφαίρα...

Η 3η φάση της Εισβολής: Ο αγώνας που συνεχίζεται

Είναι ο άγνωστης διάρκειας μακροχρόνιος αγώνας, που η σφαγμένη Κύπρος οφείλει να διεξάγει.
 Όμως, το εάν μπορεί ποτέ:
• μέσα από τα ειρωνικά χειροκροτήματα του εχθρού, όταν αφελείς Έλληνες χορεύουν μπροστά του,
• ή μέσα από τις φιλοσοφίες και τα χαμόγελα ρηχών Ελλήνων πολιτικάντηδων, όταν ξένοι βουλευτές και άλλοι βάρβαροι αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας τις κλεμμένες περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου,
• ή μέσα από επιχειρηματικές δραστηριότητες με τον κατακτητή που εισέβαλε, έσφαξε, βίασε και ξερίζωσε τα ιερά και τα όσιά μας,
• ή εξορίζοντας την ενίσχυση της άμυνάς μας,
• ή προσκαλώντας με τη συμπεριφορά μας άθλια «Σχέδια Λύσης»,
• ή μεθοδεύοντας -εμείς οι ίδιοι- την οικονομική εξαθλίωση του τόπου,
• ή ακόμα, αναγνωρίζοντας με τη συμπεριφορά μας το έγκλημα της Εισβολής και της Κατοχής, εξουδετερώνοντας την ευρωπαϊκή μας κατάκτηση και εξευτελίζοντας την αξιοπρέπεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν δηλαδή η κύρια επιδίωξη των δήθεν ηγετών του Ελληνισμού είναι «πώς θα γίνουν αρεστοί στον εχθρό, για ν' αποκτήσουν εξουσία», όταν δηλαδή το μέλημα και κατάντημα είναι «πόσα θα πάρουμε χωρίς τίποτε να δώσουμε στον Τόπο μας», όταν δηλαδή μερικοί είμαστε έτοιμοι να ζητιανέψουμε από τον εχθρό «την άδειά του για να περπατήσουμε στα δικά μας χώματα, να επιτρέψει την επίσκεψη στα δικά μας σπίτια και να επιτρέψει την υπό κατοχήν εγκατάστασή μας στην έγκλειστη περιοχή της προδομένης Αμμοχώστου, αδιαφορώντας για την τύχη των άλλων ξεριζωμένων» και όταν έχουμε εντελώς λησμονήσει πως «ού περί χρημάτων, αλλά περί Αρετής, Τιμής και Αξιοπρέπειας τον Αγώνα οφείλομεν ποιούμενοι».
Εάν, λοιπόν, με αυτά τα δεδομένα, ο οποιοσδήποτε αγώνας για ελευθερία -όσο μακροχρόνιος και εάν είναι- μπορεί να επιτύχει, θα χρειαστεί να το εξηγήσει ο κάθε σημερινός Έλληνας, όταν ερωτηθεί από τα παιδιά και τα εγγόνια του:
«Γιατί ξεχάσατε τόσο εύκολα τα όσα ζήσατε και γιατί δεν αντιστέκεστε τώρα που μπορείτε; Εάν, μετά από τόσα χρόνια "δήθεν Αγώνα", ΕΔΩ θα καταλήγατε, Ευρωπαίοι Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδας, ΓΙΑΤΙ δεν ολοκληρώσατε την προδοσία τότε, το 1974; Ή, μήπως, όλα αυτά τα χρόνια χρειαζόντουσαν για να μεθοδευτεί το ΑΛΛΟΘΙ για τους Ξένους Βάρβαρους και για τους Ντόπιους Εφιάλτες, ούτως ώστε η ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ να θεωρείται πλέον ως πράξη εθνικής σοφίας;» Κάποιου, όμως, τα εγγόνια θα έχουν το δικαίωμα να ρωτήσουν και κάτι ακόμα:
«Γιατί τη φύλαξες τη Σημαία, παππού; Απλώς και μόνο... για να δακρύζεις στις 15 του κάθε Αυγούστου; Και δεν είναι αυτό υποκρισία;».
Αυτός ο παππούς επιθυμεί να μπορεί εκείνη την ώρα να απαντήσει με αξιοπρέπεια: Εγώ, αντιστάθηκα μέχρι το τέλος...

Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ένα από τα γνωρίσματα της Παναγίας μας είναι και η μητρότητά της. Υπήρξε Μητέρα του Χριστού, διότι από αυτήν ο Χριστός προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και έτσι την γνωρίζουμε και εμείς, ως Θεού Μητέρα. Μάλιστα, στο κοντάκιο της Κοιμήσεως λέγεται: “ως γαρ ζωής μητέρα προς την ζωήν μετέστησεν”. Η Μητέρα της ζωής, δηλαδή του Χριστού που είναι η ζωή των ανθρώπων, πήγε με την κοίμησή της και την εις τον ουρανό μετάβασή της προς την ζωή.
Στην χριστιανική μας ζωή, με το Άγιον Βάπτισμα και την θεία Κοινωνία, έχουμε Πατέρα τον Θεό, ήτοι το πρώτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, αλλά και ολόκληρο τον Τριαδικό Θεό, όπως επίσης έχουμε μητέρα μας την Παναγία και έχουμε αδελφούς, που είναι οι άγιοι. Ανήκουμε, δηλαδή, σε μια πνευματική οικογένεια και έχουμε την ευλογία να έχουμε την προστασία και την ευλογία αυτής της πνευματικής οικογένειας. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι η Παναγία μας είναι η Μητέρα του Χριστού, αλλά και δική μας μητέρα.
Κατ’ αρχάς είναι Μητέρα του Χριστού. Στην ευλογημένη μήτρα της συνελήφθη και κυοφορήθηκε ο Χριστός και έτσι αυτή η μήτρα έγινε Παράδεισος πνευματικός, ναός του αγίου Θεού. Η Παναγία γαλακτοτρόφησε τον Χριστό, του έδωσε το γάλα της, αυτή τον μεγάλωσε με τον τρόπο που μεγαλώνει κάθε μητέρα τα παιδιά της. Ο Χριστός συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου, κατά τρόπο υπερφυσικό, αλλά μεγάλωσε κατά τρόπο φυσικό, όπως μεγαλώνουν όλοι οι άνθρωποι. Έτσι η Παναγία του έδειξε αυτήν την στοργή και την θαλπωρή που δείχνει κάθε μητέρα στα παιδιά της, τον κράτησε στην αγκαλιά της, έζησε όλα τα στάδια της αναπτύξεώς του, ήτοι το βρεφικό κλάμα, το πρώτο περπάτημα, τις παιδικές και νεανικές του εκδηλώσεις. Μεγάλη τιμή γι’ αυτήν. Και αυτός ήταν ο λόγος που την τιμούσε πολύ ο Χριστός.
Έπειτα, είναι μητέρα και ημών των ανθρώπων. Άλλωστε, θεωρείται και είναι εκπρόσωπος όλου του ανθρωπίνου γένους στην ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού. Μας αγαπά και ενδιαφέρεται για μας. Η πρεσβεία της για όλο το ανθρώπινο γένος, και προσωπικά για τον καθένα μας, είναι ακοίμητη. Γι’ αυτό ψάλλουμε στο Κοντάκιο της εορτής: “την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα”.
Ως Μητέρα του Χριστού και μητέρα δική μας επιτελεί η Παναγία διπλό έργο. Αφ’ ενός μεν παρακαλεί τον Υιό της για μάς, αφ’ ετέρου δε προτρέπει εμάς να υπακούουμε στις εντολές του Υιού της, ώστε οι ικεσίες της να έχουν αποτέλεσμα. Αυτό το διπλό έργο της Παναγίας φαίνεται στην παρουσία της στον Γάμο της Κανά, στον οποίο παρευρέθηκε εκείνη και ο Χριστός. Σε κάποια στιγμή που διεπίστωσε η Παναγία ότι τελείωσε το κρασί το ανήγγειλε στον Χριστό, προκειμένου Εκείνος να κάνη το θαύμα Του και να δώση κρασί, ώστε να χαρούν οι άνθρωποι για το γεγονός αυτό. Ο Χριστός, βέβαια, παρετήρησε την Μητέρα Του, επειδή όπως είπε δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα Του για να κάνη θαύματα. Κατά τον ιερό Θεοφύλακτο η Παναγία παρεκάλεσε τον Χριστό για την θαυματουργία, επειδή γνώριζε την μεγάλη δύναμή Του και από την θαυματουργική σύλληψη και την γέννησή Του. Ο Χριστός την παρετήρησε αφ’ ενός μεν γιατί έπρεπε να τον παρακαλέσουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, αφ’ ετέρου δε διότι ακόμη δεν ήταν γνωστός από τους ανθρώπους για να Τον παρακαλέσουν εκείνοι, οπότε δεν είχε έλθει ακόμη ο κατάλληλος καιρός της εμφανίσεως του έργου και της αποστολής Του. Όμως η Παναγία στην συνέχεια στράφηκε στους υπηρέτες-διακονητές και τους είπε: “ό,τι αν λέγη υμίν ποιήσατε”. Και βέβαια οι υπηρέτες υπήκουσαν στον Χριστό να γεμίσουν τις στάμνες με νερό και στην συνέχεια ο Χριστός με την θαυματουργική του δύναμη μετέτρεψε το νερό σε κρασί.
Αυτό το περιστατικό δείχνει και το διπλό έργο που εξακολουθεί να κάνη η Παναγία. Ως Μητέρα του Χριστού Τον παρακαλεί για το ανθρώπινο γένος και για καθένα προσωπικά. Οι ικεσίες της, οι πρεσβείες της είναι ακοίμητες, συνεχείς. Αν οι άγγελοι δοξολογούν τον Θεό, και οι άγιοι μαζί με την δοξολογία προσεύχονται στον Θεό για μας , πολύ περισσότερο αυτό γίνεται από την Παναγία. Συνεπώς, η Παναγία με την διπλή μητρότητά της προσεύχεται στον Υιό της και Θεό της για τους ανθρώπους που βασανίζονται και υποφέρουν από σωματικά και ψυχικά προβλήματα, αλλά συγχρόνως προτρέπει και μας να κάνουμε υπακοή στον Υιό της, να τον σεβόμαστε, να τηρούμε τις εντολές Του, να ζούμε όπως Εκείνος μας δίδαξε. Δεν είναι δυνατόν να είμαστε Χριστιανοί και να μη υπακούουμε στον Χριστό, του οποίου το όνομα φέρουμε. Να αισθανόμαστε την Παναγία ως μητέρα μας. Αυτό σημαίνει ότι δεχόμαστε και την μητρική της στοργή που εκφράζεται με τις προσευχές της, αλλά ακούμε και τις συμβουλές της να πορευόμαστε προς τον Χριστό, να τιμούμε τον Υιό της και Θεό της και να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές Του, να είμαστε καλοί Χριστιανοί, τίμια μέλη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να δεχόμαστε μόνον την φιλοστοργία της Παναγίας, αλλά να υπακούουμε και στις συμβουλές της. Εύχομαι σε όλους σας χρόνια πολλά και ευλογημένα, και μακάρι να αισθανθούμε πολύ δυνατά την στοργή και τις συμβουλές της Παναγίας μας.–

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

(7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)
Κωνσταντῖνος Χολέβας
Πολιτικός Ἐπιστήμων

Ἕνα ἀπό τά πανηγύρια τοῦ καλοκαιριοῦ μέ μεγάλη ἀπήχηση σ' ὅλη τήν Δυτική Μακεδονία εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ὁσίου Νικάνορος στίς 7 Αὐγούστου. Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ εἶναι τό ἱστορικό Μοναστῆρι τῆς Ζάβορδας, τό ὁποῖο εὑρίσκεται σέ μία μαγευτική τοποθεσία ἐπάνω στόν ροῦ τοῦ ποταμοῦ Ἁλιάκμονος καί ὑπάγεται πνευματικῶς στήν Ἱερά Μητρόπολη Γρεβενῶν. Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ θεωρεῖται προστάτης ὄλης τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας καί Ναοί του ὑπάρχουν σέ ὅλες τίς μεγάλες πόλεις τῆς περιοχῆς. Τά θαύματά του ἔχουν σώσει πολλούς ἀνθρώπους μέχρι σήμερα, ἐνῶ τό Μοναστῆρι του εἶχε μεγάλη ἐθνική προσφορά.

Τιμῶντας τή μνήμη τοῦ Ὁσίου Νικάνορος θά ποῦμε λίγα λόγια γιά τόν βίο του καί γιά τό Μοναστῆρι του.

Ο ΟΣΙΟΣ
Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τό βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Λυριτζῆ "Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ καί τό Μοναστῆρι του" πού ἐξεδόθη ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Γρεβενῶν, πατρίδα τοῦ Ὁσίου πατρός ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη. Ἐγεννήθη δέ τό 1491 ἐκ γονέων εὐσεβῶν ἐναρέτων καί πλουσίων, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζοντο Ἰωάννης καί Μαρία. Ἡ γέννησή του ὑπῆρξε θαυμαστή ἐπειδή ἡ μητέρα του ἦταν στεῖρα. Ἔπειτα ἀπό πολλές παρακλήσεις καί θερμά δάκρυα τῶν γονέων του ὁ Θεός ἄκουσε τήν δέηση τῶν δούλων του καί τούς χάρισε ἕνα τέκνο πού ἔμελλε νά γίνει "δοχεῖον καθαρόν τοῦ παναγίου Πνεύματος καί πολλούς νά εἰσαγάγῃ εἰς Κύριον". Τό κοσμικό ὄνομα τοῦ Ἁγίου ἦταν Νικόλαος καί ἀπό μικρός ἔδειξε κλίση πρός τήν προσευχή καί πρός τόν ἐνάρετο βίο. Ἄν καί ἐκληρονόμησε ἀπό τούς γονεῖς του πλοῦτο καί εὐγένεια, ἐκάρη μοναχός μετονομασθείς σέ Νικάνορα. Τό ὄνομα Νικάνωρ ( =νικητής ἀνδρῶν) εἶναι ὄνομα Μακεδονικό πού τό ἔφεραν ἀξιωματικοί τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἀλλά καί χριστιανικό, τό ὁποῖο ἔφερε ἕνας ἐκ τῶν ἑπτά διακόνων τῶν πρώτων Χριστιανικῶν χρόνων. Ἐχειροτονήθη διάκονος καί πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης καί ἐξετιμᾶτο πολύ ἀπό ὅλους τούς Χριστιανούς τῆς ὑπόδουλης στούς Τούρκους πόλεως. Ὅμως μία νύκτα προσευχόμενος ἄκουσε οὐρανόθεν φωνή , ἡ ὁποία τοῦ ὑπεδείκνυε νά πορευθεῖ στό Καλλίστρατον ὄρος καί ἐκεῖ νά ἀγωνίζεται πνευματικά. Ὁ Ἅγιος περπάτησε στά μέρη τῆς Κεντρικῆς καί Δυτικῆς Μακεδονίς καί ἔφθασε στό ὄρος τοῦ Καλλιστράτου στά σημερινά σύνορα τῆς Μακεδονίας μέ τήν Θεσσαλία. Ὅπου περνοῦσε δίδασκε τόν λαό νά μήν ἐξισλαμίζεται καί νά μήν τουρκεύει. Μία παλαιά παράδοση θέλει τόν Ὅσιο Νικάνορα συντροφευόμενο στόν δρόμο του ἀπό τόν σύγχρονό του Ὅσιο Διονύσιο, ὁ ὁποῖος τελικά ἵδρυσε μεγάλο μοναστῆρι στόν Ὄλυμπο κοντά στό Λιτόχωρο. Στό Καλλίστρατο ὄρος, ἀκριβῶς ἐπάνω ἀπό τόν ὀφεοειδῆ ροῦν τοῦ ποταμοῦ Ἁλιάκμονος, ὁ Ὅσιος ἐμόνασε ἐπί πολλά ἔτη σέ μία σπηλιά μαζί μέ τήν συνοδεία του. Τελικά μέ τήν οἰκονομική ἐνίσχυση δύο Κοζανιτῶν μαθητῶν του οἰκοδόμησε τήν Μονή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἡ ὁποία ἔγινε γνωστή ὡς Μονή Ζάβορδας ἤ Ζάμπουρδας ἀπό τό ὄνομα ἑνός γειτονικοῦ χωριοῦ. Ὡς ἔτος κτίσεως τῆς Μονῆς ἀναφέρεται τό 1534. Ἐκεῖ ἔμεινε ὁ Ὅσιος ὡς ἡγούμενος τῆς Μονῆς κηρύττων κάι θεραπεύων τούς χιλιάδες προσκυνητές πού προσήρχοντο ἀπό ὅλη τήν Μακεδονία. Γιά νά στερεώσει τήν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων ἀσχολήθηκε καί μέ τήν ἱεραποστολή φθάνοντας μέχρι τήν Ἤπειρο. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἔγινε πρόδρομος τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ ὁποῖος ἐργάσθηκε στίς ἴδιες περιοχές κατά τοῦ ἐξισλαμισμοῦ τῶν Ρωμηῶν. Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τήν 7η Αὐγούστου τοῦ 1549. Ἡ εὐωδιάζουσα κάρα του εὑρίσκεται σήμερα στό Καθολικόν τῆς Μονῆς καί "βρύει ἰάματα". Τά θαύματά του ἔσωσαν πόλεις ὁλόκληρες καί συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ὁ Καθηγητής τοῦ Α.Π.Θ. Ἀθανάσιος Καραθανάσης στόν β' τόμο τοῦ ἔργου του "Θεσσαλονίκεια καί Μακεδονικά" μᾶς πληροφορεῖ ὅτι κατά τήν δεκαετία τοῦ 1930 Ὀρθόδοξοι διανοητές τῆς Θεσσαλονίκης ἐξέδωσαν τό ἐνδιαφέρον περιοδικό "Ὅσιος Νικάνωρ ὁ Θεσσαλονικεύς".

Η ΜΟΝΗ
 Ἡ Μονή τῆς Ζάβορδας ἔχει μορφή κάστρου καί δεσπόζει στό Καλλίστρατο ὄρος. Μοιάζει μέ ἀπόρθητο φρούριο διότι κατά τά τρία τέταρτα τοῦ περιβόλου της περιβάλλεται ἀπό τόν ποταμό Ἁλιάκμονα καί ἀπό ἀπόκρημνα βράχια καί μόνο μία λωρίδα ἐδάφους ἐξυπηρετεῖ τήν ἐπικοινωνία μέ τόν ὑπόλοιπο κόσμο. Δυστυχῶς τό 1995 μέ τούς σεισμούς τῆς Αἰανῆς Κοζάνης κατεστράφη τό μεγαλύτερο μέρος τῶν κτισμάτων καί ὑποστατικῶν. Τά ξανάκτισαν οἱ κληρικοί καί λαϊκοί τῆς περιοχῆς μέ πρωτεργάτη τόν ἀκούραστο Μητροπολίτη Γρεβενῶν κ. Σέργιο. Διεσώθη μόνο τό Καθολικόν, ὁ κεντρικός Ναός τοῦ Σωτῆρος, μέ ἐντυπωσιακό Παντοκράτορα, ὁ ὁποῖος φιλοτεχνήθηκε τό 1835 ἀπό τεχνίτες τῆς ἱστορικῆς κωμοπόλεως Ἐράτυρας ( Σέλιτσας). Τά παλαιά καί ἱστορικῆς σημασίας χειρόγραφα καί τόν Κώδικα τῆς Ζάβορδας μελέτησαν πολλοί ἐρευνητές, κυρίως δέ ὁ φέρελπις νέος θεολόγος Ζήσης Μπέλλος, ἐκδότης -μαζί μέ τόν διδάσκαλο πατέρα του- τοῦ ἱστορικοῦ Ἡμερολογίου Δυτικῆς Μακεδονίας. Ἀπό τά διασωθέντα ἀξιοθέατα τοῦ παλαιοῦ μοναστηριοῦ σημειώνω τά τεράστια βαρέλια τοῦ κρασιοῦ. Ἡ Μονή εἶχε μεγάλη ἐθνική προσφορά. Ὁ ὁπλαρχηγός τοῦ 1821 καί χρονογράφος τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου Ν. Κασομούλης τήν ἀναφέρει θετικά κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Στόν Μακεδονικό Ἀγῶνα τοῦ 1904-1908 ἡ Μονή ἦταν τό κύριο πέρασμα τῶν Μακεδονομάχων ἀπό τήν ἐλεύθερη Θεσσαλία στήν ὑπόδουλη Μακεδονία. Ἐπειδή στό σημεῖο ἐκεῖνο ὁ Ἁλιάκμων εἶναι δύσβατος οἱ Τοῦρκοι δέν τό ἐφύλασσαν μέ προσοχή. Οἱ μοναχοί εἶχαν ἐπινοήσει ἕνα σύστημα τροχαλίας γιά νά περνοῦν ἐπάνω ἀπό τό νερό οἱ ἀγωνιστές μέ ἕνα καλάθι πού κυλοῦσε σέ ἕνα συρματόσχοινο. Ἡ Μονή ὑπῆρξε ἕνα ἀπό τά ἀσφαλῆ κρησφύγετα τῶν ἑλληνικῶν σωμάτων καί εἶχε εἰδική κρύπτη γιά τά ὅπλα. Κατά τόν Α' Βαλκανικό Πόλεμο τοῦ 1912 ἡ Πέμπτη Μεραρχία τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ πέρασε ἀπό τό σημεῖο ἐκεῖνο τόν Ἁλιάκμονα. Τό Μηχανικό κατασκεύασε γέφυρα ἀπό ξυλεία πού προσέφερε ἡ Μονή. Σήμερα στή Μονή Ζάβορδας ἀσκητεύει ἕνας Μοναχός. Στήν ἐποχή μας ἀξίζει νά τιμοῦμε τήν ἐθνική προσφορά τῆς Μονῆς καί νά προσκυνοῦμε τόν τάφο τοῦ Ὁσίου ζητοῦντες τήν μεσιτεία του γιά σωτηρία ψυχῆς, ὑγεία καί εἰρήνη. Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι τό ἔτος 2009 ἦταν ἀφιερωμένο ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Καστορίας στόν Ὅσιο Νικάνορα, ὁ ὁποῖος τιμᾶται ἐκεῖ ὡς προστάτης τῶν παιδιῶν ἀπό τίς ἀσθένειες .

Κόσμον νικήσας καί τά τούτου ἡδέα
νίκην ἀρίστην ἦρας ὄντως Νικάνορ.
(ἐκ τοῦ Μηναίου)

Ο «εκτουρκισμός» ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
Πηγή: Περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ http://www.m-epikaira.gr/

Colpo grosso η «προσφορά» του Ερντογάν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Μείζον ζήτημα όχι μόνο ηθικής και εκκλησιαστικής τάξης, αλλά και για την εξωτερική πολιτική της χώρας προκαλεί η «εύκολη» και χωρίς καμία αντίδραση «συμμόρφωση» μητροπολιτών της Κρήτης αλλά και άλλων περιοχών που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην «προσφορά» Ερντογάν για να πάρουν την τουρκική υπηκοότητα. Δεκαπέντε μητροπολίτες έχουν μέχρι τώρα αιτηθεί την τουρκική υπηκοότητα με την αγαθή, φυσικά, πρόθεση ότι έτσι συνδράμουν στη στελέχωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συγκροτούν εφεδρεία τόσο για την κάλυψη των θέσεων της Συνόδου ή ακόμη και για την εκλογή διαδόχου του κ.κ. Βαρθολομαίου, όταν και όποτε προκύψει τέτοιο θέμα. Παρά τη δικαιολογημένη αγωνία του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη αλλά και όλης της Ορθοδοξίας για το μέλλον του κορυφαίου πνευματικού θεσμού, είναι σαφές ότι τέτοιες πρωτοβουλίες όχι μόνο δεν βοηθούν στην ουσιαστική και μακροπρόθεσμη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας και συνέχειας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά αντιθέτως διευκολύνουν τις προσπάθειες της Άγκυρας να θέσει υπό ακόμη πιο ασφυκτικό κλοιό το Πατριαρχείο αλλά και να επιχειρήσει επέκταση της επιρροής και στην Ελλάδα. Έτσι ο κ. Ερντογάν, αποφεύγοντας όλα εκείνα τα μέτρα και τις αποφάσεις που οφείλει να λάβει για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, βγαίνει από τη δύσκολη θέση με τον καλύτερο τρόπο, καθώς δεσμεύει με την τουρκική υπηκοότητα την πνευματική ελίτ των Εκκλησιών που υπάγονται στο Πατριαρχείο και μάλιστα πνευματικούς ταγούς σε ευαίσθητες περιοχές της Ελλάδας.

Η τουρκική νομοθεσία

Σύμφωνα με την τουρκική νομοθεσία, ο «πατριάρχης των Ρωμιών» (ο Οικουμενικός Πατριάρχης, δηλαδή) πρέπει να έχει τουρκική υπηκοότητα όπως και όλα τα μέλη της Συνόδου από τα οποία εκλέγεται. Μόνο ο αείμνηστος Αθηναγόρας εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης χωρίς να έχει την τουρκική υπηκοότητα και έφτασε στην Κωνσταντινούπολη από τις ΗΠΑ με το αεροσκάφος του προέδρου της χώρας Χάρι Τρούμαν, οπότε και οι τουρκικές Αρχές υποχρεώθηκαν να του δώσουν την τουρκική υπηκοότητα στο… αεροδρόμιο. Καθώς η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή και η ελληνορθόδοξη κοινότητα στην Τουρκία έχει συρρικνωθεί, η θηλιά σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από το Οικουμενικό Πατριαρχείο που δεν θα διαθέτει σύντομα το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό για να επιβιώσει και να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Την ώρα, λοιπόν, που η διεθνής κοινότητα, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ και την ΕΕ, ζητούν επιτακτικά από την Τουρκία να αναγνωρίσει τον οικουμενικό ρόλο του Πατριαρχείου, να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και να άρει κάθε περιορισμό στη λειτουργία του, το Φανάρι αλλά και η Αθήνα έρχονται να αποδεχτούν την μεθόδευση αυτή του κ. Ερντογάν, η οποία απαλλάσσει την Τουρκία από πολλές υποχρεώσεις και συγχρόνως μετατρέπει το ζήτημα σε ελληνοτουρκικό. Η «προσφορά» του κ. Ερντογάν, η οποία έγινε κατόπιν συνεννοήσεων με την ηγεσία του Πατριαρχείου αλλά και με την Αθήνα, έχει πολλαπλή στόχευση και δεν είναι φυσικά, όπως επιχειρήθηκε να ερμηνευτεί, κίνηση… καλής θέλησης προς την Ελλάδα. Έτσι με τον πλέον ανώδυνο για την Τουρκία τρόπο όχι μόνο αποδυναμώνονται τα επιχειρήματα για την ανάγκη επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, αλλά με τις ελληνικές ευλογίες μετατρέπεται η υπόθεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε διμερές ελληνοτουρκικό ζήτημα, ενώ πλήττεται ευθέως η έννοια της Οικουμενικότητας. Εκτός των άλλων όμως δημιουργείται και σοβαρό ζήτημα ηθικής τάξης, καθώς Έλληνες πνευματικοί και θρησκευτικοί ταγοί ωθούνται με εκβιαστικό τρόπο να ζητήσουν την υπηκοότητα αλλού τρίτου κράτους, κάτι που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό, μια και οι μητροπολίτες προέρχονται είτε από την ευαίσθητη περιοχή της Δωδεκανήσου είτε από την Κρήτη, όπου εσχάτως επιχειρείται αναβίωση θεμάτων περιουσιών των Τουρκοκρητικών ή της αναγνώρισης «τουρκικής μειονότητας» – από τη ρύθμιση εξαιρούνται οι μητροπολίτες των Νέων Χωρών, οι οποίοι υπάγονται μεν εκκλησιαστικά και πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά σύμφωνα με την Πατριαρχική Πράξη του 1928 συμμετέχουν στη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας, οπότε δεν μπορούν να συμμετέχουν σε δύο Συνόδους.

Οι κινήσεις του Ερντογάν

Η υπόθεση αυτή άρχισε να ξετυλίγεται από το 2008, όταν για πρώτη φορά φαίνεται να έθιξε το ζήτημα ο κ. Ερντογάν στους Κ. Καραμανλή και Ν. Μπακογιάννη στην επίσκεψή τους σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη και οριστικοποιήθηκε στη συνάντηση που είχε με μειονοτικούς θρησκευτικούς ηγέτες στην Πρίγκηπο πέρσι το καλοκαίρι ο Τούρκος πρωθυπουργός. Δεν έχει, πάντως, ακόμη ξεδιπλωθεί σε όλη την έκταση της η τουρκική μεθόδευση, καθώς μόνο τυχαία δεν πρέπει να θεωρείται η επίκληση του κ. Ερντογάν στην «προσφορά» του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Γ. Παπανδρέου, θέτοντας ταυτόχρονα και θέμα εκλογής του μουφτήδων. Η εξέλιξη αυτή θέτει και σοβαρά ερωτηματικά νομιμότητας και συμβατότητας με το ευρωπαϊκό δίκαιο και το κεκτημένο περί θρησκευτικών ελευθεριών, καθώς τίθεται ως προϋπόθεση η υπηκοότητα για την ελεύθερη άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων. Η ελληνική πλευρά αλλά και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης όφειλαν να θέσουν πρώτο στην ατζέντα ακριβώς το ζήτημα της κατάργησης του διατάγματος (τεσκερέ) του 1927 που ρυθμίζει την εκλογή Πατριάρχη αλλά και της απόφασης (Ταλιμάτ) του νομάρχη Κωνσταντινούπολης του 1970, που προβλέπει ότι όταν χηρεύει ο θρόνος, από τη λίστα των εκλόγιμων μητροπολιτών ο ίδιος ο νομάρχης έχει δυνατότητα διαγραφής όσων δεν του είναι αρεστοί. Σε έναν πνευματικό θεσμό του μεγέθους του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν μπορεί να τίθενται τέτοιου είδους περιορισμοί.

Η μοναδική ευκαιρία

Εξάλλου, θα αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία η ανάδειξη μητροπολιτών στη Σύνοδο, οι οποίοι δεν έχουν την τουρκική υπηκοότητα και εάν και εφόσον κάποιος από τους μητροπολίτες αυτούς εκλεγεί Οικουμενικός Πατριάρχης τότε και μόνο να τεθεί de facto το δίλημμα στην τουρκική κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να συνυπολογίσει το τεράστιο κόστος που θα έχει ενδεχόμενη απόρριψη ενός νέου Οικουμενικού Πατριάρχη, επειδή δεν θα έχει την έγκριση του… νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ερωτηματικά πάντως προκαλεί η πολύμηνη «σιωπή» της Αθήνας για την υπόθεση αυτή, κάτι που δημιουργεί βεβαιότητα πλέον ότι υπάρχει σιωπηρή συμφωνία (της προηγούμενης και της νυν κυβέρνησης) με τον κ. Ερντογάν για να υλοποιηθεί το σχέδιο αυτό που διευκολύνει τους χειρισμούς της Τουρκίας στο κρίσιμο θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των θρησκευτικών ελευθεριών.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων
Το είχαμε υποψιασθεί εδώ και καιρό, αλλά τώρα επιβεβαιωνόμαστε. Ότι, δηλαδή, τα λεγόμενα Διεθνή Δικαστήρια (αλλά και τα ευρωπαϊκά) δεν κρίνουν με κύριο κριτήριο το Διεθνές Δίκαιο, αλλά πρωτίστως με πολιτικά κριτήρια. Η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία κρίνει με ψήφους 10 έναντι 4 ότι η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου (Κοσσόβου) από τη Σερβία είναι νόμιμη, ευθυγραμμίζεται με τα αμερικανικά συμφέροντα και με τη γραμμή των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τους Αλβανούς εναντίον των Σέρβων. Είναι πρωτοφανές να έρχεται ένα Διεθνές Δικαστήριο και να καταπατά την αρχή της εδαφικής ακεραιότητος των κρατών-την οποία υποτίθεται ότι στηρίζει ο ΟΗΕ- και να αγνοεί το Ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας (Ιούνιος 1999), με το οποίο ο ΟΗΕ δεσμευόταν να διαφυλάξει την εδαφική ακεραιότητα της τότε Νέας Γιουγκοσλαβίας, η οποία μετονομάσθηκε σε Ομοσπονδία Σερβίας-Μαυροβουνίου!
Για μία ακόμη φορά δικαιώνονται οι μελετητές του Θουκυδίδη, οι οποίοι μας θυμίζουν μία περίφημη διαπίστωση του Αλιμούσιου ιστορικού, που έγραψε ότι δεν αρκεί να έχεις δίκιο, αλλά πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το επιβάλλεις. Συμπλήρωνε δε ότι ο ισχυρός διεκδικεί όσα του επιτρέπει η ισχύς του και ο ανίσχυρος υποχωρεί στον βαθμό που του επιβάλλει η αδυναμία του! Απλώς διερωτώμαι γιατί επιμένει η επίσημη ελληνική διπλωματία να μιλά για Δικαστήριο της Χάγης και για παραπομπή των προβλημάτων του Αιγαίου. Από ένα τέτοιο δικαστήριο ας μην περιμένουμε εφαρμογή του Δικαίου της Θαλάσσης. Το πιθανότερο είναι ότι θα εκδώσει μία μεσοβέζικη απόφαση με πολιτικά κριτήρια και δεν αποκλείεται να οδηγηθούμε σε κάποια περίεργη μοιρασιά του Αιγαίου χωρίς ... να το καταλάβουμε. Αυτό που θα αναγκάσει τους Τούρκους να μαζέψουν το σκάφος Πίρι Ρέϊς δεν είναι η επίκληση του Δικαστηρίου, αλλά η ψυχική, εκπαιδευτική, αμυντική και διπλωματική θωράκιση του Ελληνισμού. Δυστυχώς στα ελληνοτουρκικά πληρώνουμε τις βαρύτατες υποχωρήσεις της οκταετίας Σημίτη (1996-2004) με αποκορύφωμα τη συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 , όπου η Ελλάς αναγνώρισε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Η απόφαση της Χάγης και νομικά και πολιτικά δεν είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα. Βεβαίως η κυβέρνηση των ΗΠΑ έσπευσε να οργανώσει συνέντευξη τύπου με δύο νομικούς συμβούλους της για να εξηγήσουν ότι η συγκεκριμένη γνωμοδότηση αφορά μόνο στη συγκεκριμένη διαδικασία ανακηρύξεως της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου και δεν δημιουργεί προηγούμενο για άλλες μειονότητες και για άλλα αποσχιστικά κινήματα. Κανείς όμως δεν τους πίστεψε. Όλες οι μεγάλες εφημερίδες της Υφηλίου παραδέχονται ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για την απόσχιση εδαφών εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας κρατών. Ο βρετανικός GUARDIAN, σε άρθρο που αναδημοσίευσε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 25-7-2010, στη πρώτη θέση του σχετικού καταλόγου τοποθετεί το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων. Και είναι λογικό να περιμένουμε την αποθράσυνση του Έρογλου, ο οποίος ήδη μιλά για δύο κράτη στην Κύπρο. Η απόφαση περί Κοσσόβου δίνει ηθική ώθηση στα σχέδια της Άγκυρας και του ψευδοπροέδρου Έρογλου και είμαι βέβαιος ότι θα επιδιώξουν αναγνώριση του ψευδοκράτους από αριθμό Ισλαμικών χωρών. Άλλωστε ο Νεο-Οθωμανισμός των Ερντογάν και Νταβούτογλου έχει καλλιεργήσει την βελτίωση και εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Μουσουλμανικών χωρών.
Επιπλέον πρέπει να προβληματισθούμε ως Έλληνες, διότι στο γνωστό βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» ο Τούρκος ΥΠ.ΕΞ. Αχμέτ Νταβούτογλου συσχετίζει την περίπτωση του Κοσσόβου με την περίπτωση της Μουσουλμανικής μειονότητος στη Δυτική Θράκη (βλέπε σελίδα 482 της ελληνικής εκδόσεως), Επίσης συσχετίζει την ελληνική Θράκη και με την περίπτωση της Κύπρου (σελ. 200) τονίζοντας ότι στόχος της Άγκυρας είναι η δημιουργία ενός διεθνούς νομικού πλαισίου που θα επιτρέψει στην Τουρκία να επεμβαίνει υπέρ των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Βαλκανικής. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί σε κάθε σώφρονα άνθρωπο και η συνεχής ενδυνάμωση και ενθάρρυνση του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού.
Οι ΗΠΑ στηρίζουν στα Βαλκάνια τους Αλβανούς και τους Βόσνιους που είναι μουσουλμάνοι για να εξισορροπήσουν την φιλοϊσραηλινή πολιτική τους στο Μεσανατολικό, αλλά και γενικότερα για να εδραιώσουν την επιρροή τους και τις στρατιωτικές βάσεις τους. Το Κόσσοβο ουσιαστικά έγινε κράτος όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τη Σερβία το 1999. Με ξένες πλάτες οι Αλβανοί εθνικιστές σήμερα ονειρεύονται νέα κέρδη μετά την απόσχιση του Κοσσόβου. Μαυροβούνιο, Σκόπια και πιθανότατα η χώρα μας θα βρεθούν υπό πίεση με μειονοτικά και άλλα αιτήματα. Το ζήτημα των Τσάμηδων θα αναζωπυρωθεί από την επίσημη διπλωματία των Τιράνων. Όσο για το κράτος των Σκοπίων μετά τη γνωμοδότηση της Χάγης για το Κόσσοβο θα πρέπει να προβληματισθεί σοβαρότατα. Η εδαφική ακεραιότητα και η επιβίωση του πολυεθνικού μορφώματος των ψευδομακεδόνων τίθεται εν αμφιβόλω. Οι πολυάριθμοι Αλβανοί της ΦΥΡΟΜ πολύ σύντομα θα διεκδικήσουν την απόσχισή τους από τους Σλάβους, με τους οποίους εδώ και χρόνια συγκρούονται. Θα προτιμήσουν να ζουν μαζί με τους Αλβανούς του Κοσσόβου υλοποιώντας το όραμα της «Φυσικής Αλβανίας», όπως ονομάζεται ηπιότερα το σχέδιο της «Μεγάλης Αλβανίας». Η Ελλάς δεν πρέπει παρ’ όλες τις έξωθεν πιέσεις να αναγνωρίσει το Κόσσοβο. Ας παραμείνουμε στη μέχρι τώρα άρνησή μας όπως κάνουν η Ρωσία, η Κίνα, η Ισπανία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και φυσικά η Κύπρος. Αντιθέτως καλό είναι να διδαχθούμε από την εθνική αξιοπρέπεια των Σέρβων, οι οποίοι επισήμως δηλώνουν ότι ουδέποτε θα αναγνωρίσουν την αποκοπή και παραχώρηση των ιερών προσκυνημάτων τους: Του Κοσσυφοπεδίου, όπου έπεσε μαχόμενος κατά των Οθωμανών το 1389 ο Άγιος Λάζαρος των Σέρβων, και των Μετοχίων, όπου γεννήθηκε το Σερβικό έθνος και η Ορθόδοξη παράδοσή του. Το συμφέρον της Ελλάδος για να μιλήσουμε πρακτικά, αλλά και η ηθική της υποχρέωση για να μην ξεχνούμε και την ιστορική μας κληρονομιά, μας κατατάσσει στην αντίθετη όχθη από τους 10 δικαστές που εξευτέλισαν την έννοια του Διεθνούς Δικαίου. Και αν πιεσθούμε από φίλους και συμμάχους θα απαντούμε: Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί δεν αναγνωρίζετε και το δικαίωμα των Κούρδων να αποσχισθούν από την Τουρκίας; Προς δε τη φίλη και γείτονα Αλβανία το καλύτερο αντίβαρο στον καλπάζοντα αλυτρωτισμό της είναι η υπενθύμιση του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας του 1914 που προβλέπει την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου εντός των αλβανικών συνόρων. Η Ελλάς δεν θέλει να αμφισβητήσει τα υπάρχοντα σύνορα, όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα έναντι των προκλήσεων οποθενδήποτε προερχομένων!

36 Ιούληδες κι η γεωγραφία…

ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ
Ε Ι Ν Α Ι ΚΑΙ το πώς βλέπει κανείς τη… γεωγραφία! Οι Εγγλέζοι λόγου χάριν. Δεν βρήκαν τη γεωγραφία να τους… καταδικάζει. Περιπλεύσανε τις ατλαντικές ακτές, γαλλικές και ιβηρικές, εισέπλευσαν από το Γιβραλτάρ, διέπλευσαν όλη τη Μεσόγειο κατέπλευσαν κι αξιοποίησαν τη γεωγραφία της Κύπρου. Από τον καιρό των ιστιοφόρων και του Ντισραέλι. Έκτοτε δεν ξεκουμπίστηκαν. Κι ούτε τους ενόχλησε είτε η γεωγραφία είτε καν η ιστορία! Πόσα άραγε ναυτικά μίλια μακριά απ΄ την Αγγλία; Τόσα ώστε, επί 132 χρόνια (1878 - 2010), να μην είναι κώλυμα για τα βρετανικά μυαλά. Διαχρονικά βεβαίως: Έως και Μνημονίου Συναντίληψης Χριστόφια - Γκόρντον Μπράουν!

Υ Σ Τ Ε Ρ Α ΕΙΝ’ η Τουρτζιά: 33 χρόνια μετά τη διάλυση της Οθωμανίας τους, ξανασχεδίασαν, το 1956, την «ανάκτηση» της γεωγραφίας. Με ψαρόβαρκες αρχικά. Και ψαροκάικα τύπου «Ντενίζ»: Μυστικών πλόων μεταφοράς 10 χιλιάδων όπλων (αρχικά) από 1958 έως 1960, για την εν Κύπρω μυστική προέκταση του τουρκικού στρατού ονόματι ΤΜΤ. Αξιοποιώντας πάντα τη ναυτία των νεοελλα-δικών μας και όλων ημών των γηγενών προς τη… γεωγραφία! Από την εποχή του «η Ελλάς αναπνέει με δύο πνεύμονας, τον μεν αμερικανικόν τον δε αγγλικόν» και θα πάθει ασφυξία με τη γεωγραφία της Κύπρου, ώς: (α) Την αμαχητί απόσυρση της ελλα-δικής μας Μεραρχίας το 1967, (β) την κακουργηματική προδοσία της 15ης & 20ής Ιουλίου 1974, (γ) το «η Κύπρος είναι μακριά», κατόπιν και (δ) τη νυν διάλυση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας - Κύπρου…

Α Μ Α ΕΙΣΑΙ κα δείχνεσαι απρόθυμος, ανάξιος, ανίκανος ν’ αξιοποιήσεις τη γεωγραφία σου, άμα υποφέρεις από τη γεωγραφία σου αντί να την απολαμβάνεις, άμα την τρέμεις αντί να σ’ ενισχύει, είναι φυσικό επακόλουθο ότι: Άλλοι ικανότεροι, αξιότεροι και προθυμότεροι θα το πράξουν. Εκτοπίζοντάς σε. Τόση φόρα πήρε και αυτοπεποίθηση, από τις επιτυχίες της με τη γεωγραφία της Κύπρου, η Τουρτζιά, που σχεδιάζει - το λέει και το πράττει - την ανασύσταση της Οθωμανίας της. Ακόμα - λέει - κι αν εδώ δεν υπήρχε έστω κι ένας Τούρκος μουσουλμάνος. Κι επειδή η ελληνική (ελλα-δική μας και κυπριακή) διαχρονική ναυτία με τη γεωγραφία δεν περιορίζεται μόνο στα κυπριακά ύδατα, γι’ αυτό κι η Τουρτζιά διαπλέει με «Θαλασσόλυκους», «Αξιόπιστη Γοργόνα», «Εφές», «Έγκεμον» (Ηγεμών) ολόκληρο το Αιγαίο και από Θράκη έως τις νότιες θάλασσες της Κύπρου, πλευροκοπώντας τώρα και τα Εφτάνησα, από λιμένες των οθωμανικών της καταλοίπων - όπως η ίδια τα λέει - στην Αλβανία. Ιδού, λοιπόν, γιατί τον τριακοστό έκτο Ιούλη η γεωγραφία τους παίζει με Καστελόριζο και «κυρίως στα δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16'18"Ε»…

Εφημ. ΣΗΜΕΡΙΝΗ 20/7/2010
http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/287883

ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ: ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

Κωνσταντίνου Χολέβα
Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος
Ὑπῆρξαν στιγμές κατά τίς ὁποῖες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί ἡ πίστη μας ἐδιώχθησαν ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀνέδειξαν πλῆθος μαρτύρων. Ὑπῆρξαν, ὅμως, καί ἱστορικές ἐποχές κατά τίς ὁποῖες οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου συνεργάσθηκαν κατά τρόπο θαυμαστό μέ τούς Ἁγίους , τούς Πατέρες καί τούς ἀσκητές καί ἡ συνεργασία αὐτή ἀπέβη λίαν ἐπωφελής γιά τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία καί τήν πατρίδα. Ἕνα τέτοιο παράδειγμα συνεργασίας μέ λαμπρά ἀποτελέσματα εἶναι καί ἡ συνάντηση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου μέ τόν στρατηγό καί μετέπειτα αὐτοκράτορα Νικηφόρο Φωκᾶ, ἀπό τήν ὁποία προέκυψε ἡ οἰκοδόμηση τῆς Μονῆς τῆς Μεγίστης Λαύρας καί οὐσιαστικά ἡ ἵδρυση τῆς μοναστικῆς πολιτείας τοῦ Ἄθωνος.

Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος γεννήθηκε στήν Τραπεζοῦντα τοῦ Πόντου μεταξύ τοῦ 927 καί τοῦ 930. Σπούδασε στήν Κωνσταντινούπολη καί μόνασε ἀρχικά στή Μονή τοῦ Κυμινᾶ, τῆς ὁποίας ἡγούμενος ἦταν ὁ Μιχαήλ Μαλεΐνος, θεῖος τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ. Ὁ Ἅγιος εἶχε βίαιο θάνατο ἀπό ἀτύχημα στή Μονή τῆς Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό ἔτος 1001. Οἱ βιογράφοι του καταγράφουν τήν ἔντονη παρουσία τῆς Παναγίας στή ζωή του καί τίς ἐμφανίσεις της, ὅταν τόν καθοδηγοῦσε νά κτίσει τό μοναστῆρι. Κοντά στή Μονή ὁ σημερινός ἐπισκέπτης μπορεῖ νά προισκυνήσει στό Ἁγίασμα, τό ὁποῖο ἀναβλύζει ἀπό τό σημεῖο ὅπου ὁ Ἀθανάσιος εἶδε τή μορφή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ ἅγιος συνέγραψε τό θαυμαστό Τυπικό τῆς Μονῆς, πού θεωρεῖται τό θεμέλιο τοῦ Ἁγιορειτικοῦ μοναχισμοῦ, καθώς καί δύο ἄλλα σημαντικά κείμενα, τήν Ὑποτύπωση καί τήν Διατύπωση. Καταγράφονται πάμπολλα θαύματά του καί ἐν ζωῇ καί μετά τήν κοίμησή του. ¨Ο τάφος του βρίσκεται στό καθολικό τῆς Μεγίστης Λαύρας, ὅπου μπορεῖ νά προσκυνήσει ὁ εὐλαβής ἐπισκέπτης.

Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς, γόνος μεγάλης οἰκογενείας στρατηγῶν καί ἀρχόντων, βασίλευσε ἀπό τό 963 ἕως τό 969, ὁπότε δολοφονήθηκε. Στή σύντομη βασιλεία του δόξασε τό Ἑλληνορθόδοξο κράτος τῆς Ρωμανίας, αὐτὀ πού σήμερα ἀποκαλοῦμε Βυζαντινό. Ἦταν δίκαιος , αὐστηρός καί γενναῖος. Κατετρόπωσε ὅλους τούς ἐπιβουλευομένους τήν Ρωμηοσύνη καί κυρίως τούς Ἄραβες καί τούς Βουλγάρους. Ὡς στρατηγός τοῦ αὐτοκράτορος Ρωμανοῦ Β΄ ἐξεδίωξε τό 961 τούς Σαρακηνούς Ἄραβες ἀπό τήν Κρήτη, ἀπ’ ὅπου ἐξορμοῦσαν μέ πειρατικές διαθέσεις κατά τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου ἀκόμη καί κατά τοῦ Ἄθωνος, ὅπου ὑπῆρχαν ἤδη ἀσκητές. Ὁ Γάλλος ἱστορικός Σλουμπερζέ στήν τριλογία του γιά τήν ἀκμή τοῦ Βυζαντίου κατά τόν 10ο αἰῶνα ἀφιερώνει ἕναν μεγάλο τόμο στή βιογραφία τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ.

Ἡ συνάντηση τῶν δύο ἀνδρῶν ἔγινε στή Μονή τοῦ Κυμινᾶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὅταν ὁ Νικηφόρος ἐπερσκέφθη τόν θεῖο του Μιχαήλ Μαλεΐνο. Ὁ στρτηγός γοητεύθηκε ἀπό τήν ἀσκητική καί πνευματική μορφή τοῦ Ἀθανασίου καί τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι συντόμως θά ἐγκαταλείψει τά κοσμικά ἀξιώματα καί θά μονάσει κοντά του. Αὐτή ἡ ὑπόσχεση δέν τηρήθηκε, ὅμως ὁ σεβασμός τοῦ Νικηφόρου πρός τόν Ἅγιο παρέμεινε ἀδιάπτωτος καί ὁ δεσμός τους κατέστη ἰσχυρός. Τό 961 ὅταν ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἐστάλη στήν Κρήτη γιά νά τήν ἀπελευθερώσει ζήτησε μετ’ ἐπιτάσεως νά ἔχει κοντά του τόν Ἄγιο Ἀθανάσιο. Παρά τόν ἀρχικό δισταγμό του ὁ Ἅγιος ἦλθε στήν Κρήτη καί προσηύχευτο συνεχῶς ὑπέρ τῆς ἐπιτυχίας τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων. Ὁ Νικηφόρος τόν ὑπεδέχθη μέ συγκίνηση καί τόν κράτησε κοντά του ἐπί μῆνες ὡς σύμβουλο. Ὅταν ἔπεσε ὁ Χάνδαξ, τό σημερινό Ἡράκλειο, οἱ Ἄραβες ὑπέγραψαν συνθήκη καί ἀπεχώρησαν ἀφήνοντας πολλά λάφυρα. Ἀπό αὐτά τά λάφυρα προῆλθαν τά πρῶτα χρήματα τά ὁποῖα ἔδωσε ὁ Φωκᾶς στόν Ἀθανάσιο γιά τήν οἰκοδόμηση τῆς Λαύρας. Βλέπουμε, δηλαδή, ὅτι ὁ Ἅγιος εἶχε πατριωτικά αἰσθήματα καί βοήθησε πνευματικά στήν ἀπελευθέρωση ἑλληνικῶν ἐδαφῶν. Παρατηροῦμε ἐπίσης ὅτι ἡ ἵδρυση τοῦ πρώτου καί ἱστορικοῦ μοναστηριοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὀφείλεται σέ χρήματα πού προῆλθαν ἀπό ἕναν ἀπελευθερωτικό ἀγῶνα τῶν Βυζαντινῶν Ρωμηῶν καί ἀπό τήν εὐλάβεια καί τό φιλομόιναχο πνεῦμα ἑνός στρατηγοῦ καί μετέπειτα αὐτοκράτορος.
Ὅταν τό 963 ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἐστέφθη αὐτοκράτωρ, διότι ἦσαν ἀνήλικα τά τέκνα τοῦ ἀποθανόντος Ρωμανοῦ Β΄, τότε ὁ Ἀθανάσιος τόν ἐπεσκέφθη στήν Κωνσταντινούπολη καί ὁ βασιλεύς ἐξέδωσε Χρυσόβουλλο, διά τοῦ ὁποίου χορηγήθηκε στήν Λαύρα βοήθεια ἐκ 244 χρυσῶν νομισμάτων. Στήν ἴδια Μονή παρεχωρήθη καί ἡ Μονή τῶν Περιστερῶν, ἡ ὁποία βρισκόταν στήν Θεσσαλονίκη. Κατά τήν ἐπίσκεψή του αὐτή ὁ Ἅγιος ἔλαβε ἀπό τόν Νικηφόρο βοήθεια χρηματική καί γιά τήν οἰκοδόμηση τοῦ Ναοῦ τοῦ Πρωτάτου, κατόπιν αἰτήματος τῶν μοναχῶν τῶν Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Γιά τήν ἀποπεράτωση τῆς Λαύρας, ἡ ὁποία ἔχει μορφή καστροπολιτείας, τόν Ἀθανάσιο βοήθησαν ἀργότερα καί ἄλλοι Ρωμαῖοι -Ρωμηοί αὐτοκράτορες, ὅπως ὁ Ἰωάννης Τσιμισκῆς, ὁ Βασίλειος Β΄ ὁ Μακεδών (Βουλγαροκτόνος), ὁ Μιχαήλ Στ΄Στρατιωτικός, ὁ Κωνσταντῖνος Ι Δούκας καί ὁ Ἀλέξιος Α΄ Κομνηνός.
Ὁ Ἀθανάσιος ὅταν ἐπισκέφθηκε στή Βασιλεύουσα τόν νέο αὐτοκράτορα καί πνευματικό του φίλο τόν συνεβούλευσε νά διάγει «λιτῶς καί ἐν ταπεινώσει», νά μετανοεῖ καί νά ἐξομολογεῖται καθημερινῶς γιά ὅλες τίς ἁμαρτίες του καθώς καί γιά τό γεγονός ὅτι δέν ὑλοποίησε τήν ὑπόσχεσή του νά γίνει μοναχός. Ἐπίσης τοῦ ὑπέδειξε νά εἶναι ἐπεικής πρός τούς πολίτες καί νά κάνει ἐλεημοσύνες. Στό Τυπικόν τῆς Μεγίστης Λαύρας, τό ὁποῖο ἐγράφη μεταξύ τοῦ 970 καί τοῦ 975 ὁ Ἀθανάσιος ἀναφέρεται τιμητικά καί στόν ἀοίδιμο πλέον Νικηφόρο. Τόν χαρακτηρίζει ζηλωτή τοῦ μοναχικοῦ βίου, μέγαν ἐν βασιλεῦσι καί πολύν τήν ἀνδρείαν καί τήν ἀρετήν, τόν ὁποῖον ὁ  Θεός  ἀξίωσε «ὡς γέρας ( βραβεῖον) ἄξιον» νά ἐκπορθήσει τίς βαρβαρικές πόλεις. Ὅμως δέν κατόρθωσε νά ἐπληρώσει τήν φιλόθεο πρόθεσή του νά γίνει μοναχός, διότι κατέλαβε «τά τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων σκῆπτρα». Τόν ἐπαινεῖ ἐπίσης, διότι ἔζησε μέσα στόν κόσμο ὡς μοναχός μέ μακρές νηστεῖες καί κοιμώμενος κάτω στό σκληρό πάτωμα, γεγονός πού βεβαιώνουν καί οἱ βιογράφοι τοῦ αὐτοκράτορος Νικηφόρου.
Ὁ Ἀγιος Ἀθανάσιος τιμᾶ τόν Νικηφόρο γράφοντας ὅτι ξεπέρασε τούς μοναχούς τῶν ὀρέων μέ τίς ἀγρυπνίες του , τίς συνεχεῖς γινυκλισίες καί μέ τήν σωφροσύνη του. Εἶναι πράγματι ἐντυπωσιακό ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα εἶχε τόσο βαθειά ἐπηρεάσει πολλούς Βυζαντινούς αὐτοκράτορες ὥστε ἄλλοι ἐξ αὐτῶν τελείωναν τόν βίο τους ἐνδυόμενοι τό μοναχικό σχῆμα καί ἄλλοι, ὅπως ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς, ζῶντας μέ νηστεία, ἄσκηση καί προσευχή. Παρά τό φιλομόναχο πνεῦμα του ὁ Νικηφόρος ὡς αὐτοκράτωρ ἐτάχθη κατά τῆς ἱδρύσεως πολλῶν Μονῶν μέσα στίς πόλεις καί εὐνόησε τήν ἵδρυση Μονῶν στήν ὕπαιθρο. Ἡ ἐξύμνηση τοῦ ἤθους τοῦ Φωκᾶ ἀπό τόν Ἀγιο Ἀθανάσιο καί ἡ συγκίνηση γιά τό μαρτυρικό του τέλος -δολοφονήθηκε μετά ἀπό συνωμοσία συνεργατῶν του- ὁδήγησαν τόν ἁγιογράφο τοῦ Καθολικοῦ τῆς Λαύρας νά παραστήσει τόν Νικηφόρο μέ φωτοστέφανο Ἁγίου καί νά κρατεῖ στά χέρια του τό Χρυσόβουλλο-ἐπίσημο διάταγμα-μέ τό ὁποῖο δίδει χρηματική δωρεά γιά τήν ἀνέγερση τῆς Λαύρας. Ὅποιος ἐπισκέπτεται σήμερα τό Ἅγιον Ὄρος καί πολύ περισσότερο τήν ἀρχαιοτέρα Μονή, δηλ. τήν Μεγίστη Λαύρα, ἄς ἀνάβει ἕνα κερί ἐπικαλούμενος τήν βοήθεια τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου καί ἕνα ἄλλο κερί γιά νά ἀναπαυθεῖ ἡ ψυχή τοῦ ἐνδόξου καί εὐλαβοῦς αὐτοκράτορος Νικηφόρου Φωκᾶ.
Ἡ Θεία Πρόνοια εὐδόκησε νά ἔχουμε τήν συνεργασία τῶν δύο αὐτῶν μορφῶν τῆς Ρωμηοσύνης γιά νά ἱδρυθεῖ καί νά ἀνθήσει ἡ ὀργανωμένη μοναστική κοινότητα τοῦ Ἄθωνος. Καί γιά κείνους πού διερωτῶνται ἄν ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ἀσχολούμεθα καί μέ τά ζητήματα τοῦ ἔθνους καί τῆς πατρίδος θυμίζω ὅτι ἡ Παναγία εὐλόγησε τήν ἵδρυση τοῦ πρώτου Ἀθωνικοῦ μοναστηριοῦ ἀπό τόν Ἄθανάσιο, ὁ ὁποῖος μόλις εἶχε γυρίσει ἀπό τήν ἀπελευθερωμένη Κρήτη. Ἕνας μοναχός, πού προσηύχετο γιά νά ἐνισχυθεῖ ὁ Νικηφόρος καί ὁ στρατός του κατά τῶν Σαρακηνῶν, ἔλαβε τήν μεγάλη εὐλογία ἀπό τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό τοῦ Γένους νά οἰκοδομήσει τό πρῶτο Ἁγορείτικο μοναστῆρι καί νά καταγράψει τίς ἀρχές πού διέπουν τά ἀθωνικά κοινόβια. Ἄς εὐχηθοῦμε ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος νά πρεσβεύει ὑπέρ τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν του. Ἐπίσης ἄς προσευχηθοῦμε ὁ Ἐλληνορθόδοξος λαός μας νά βρεῖ καί σήμερα κυβερνῆτες μέ πίστη καί πατριωτισμό, ὅπως ὁ ἀοίδιμος Νικηφόρος Φωκᾶς.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1) Παύλου Μοναχοῦ Λαυριώτου: Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, Στ΄ Ἔκδοση, Ἅγιον Ὄρος 2007.
2) Μοναχοῦ Νικοδήμου Μπιλάλη: Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, τόμοι 2, Β΄ἔκδοσις, ἐκδ. Παρουσία, Ἀθῆναι 2000.
3) Γεωργίου Κρασανάκη: Ἅγιον Ὄρος, Ὅσιος Ἀθανάσιος καί Κρήτη, ἄρθρο στό περ. Πρωτᾶτον, ἀριθμ. 117, Καρυές 2010.

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ π. ΙΟΥΣΤΙΝΟ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Αυτή την Πέμπτη 15 Ιουλίου, 9.00-10.00 μ.μ.

απο την εκπομπή "ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΡΟΙΚΟΙ"

στην Πειραϊκή Εκκλησία ( 91,2 FM και μέσω Διαδικτύου www.pe912fm.com), θα μεταδοθεί σε επανάληψη το αφιέρωμα στον π. Ιουστίνο Πόποβιτς, τον οποίο η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, κατέταξε στα Δίπτυχα των Αγίων της, κατά τη συνεδρίαση της 29ης Απριλίου 2010.

Στο πλαίσιο της εκπομπής συζητούμε για τον Όσιο Πατέρα Ιουστίνο Πόποβιτς, τον κορυφαίο Θεολόγο του 20ου αιώνα, τον διανοούμενο, φιλόσοφο, πανεπιστημιακό δάσκαλο, τον άνθρωπο της αγάπης και των δακρύων, τον γέροντα που βίωσε την εμπειρία της Εκκλησίας και ευλογήθηκε απο την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, με τον πρωτοπρεσβύτερο π. Σταμάτιο Σκλήρη.

Προσεγγίζουμε επίσης τον βίο και την πολιτεία του Οσίου Πατρός μέσα απο τα κείμενα του σχετικού αφιερώματος του τεύχους Μαϊου 2010, του περιοδικού "ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ".

ΟΣΙΟΣ π. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Ἤ ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΤΥΠΩΝ;

Κωνσταντῖνος Χολέβας
Πολιτικός Ἐπιστήμων

Δέν ὑπάρχει κρίση ἀποκλειστικά καί μόνον οἰκονομική. Ἡ οἰκονομία εἶναι μία ἀνθρώπινη καί κοινωνική δραστηριότητα καί ἐπηρεάζεται ἀπό τίς ἀρχές, τίς ἀξίες, τά ἰδανικά, τόν σκοπό ζωῆς καί τή ψυχοσύνθεση τῶν προσώπων καί τῶν συνόλων. Ἡ σημερινή κρίση στήν Ἑλλάδα και στήν παγκόσμια οἰκονομία φαινομενικά μέν ἀφορᾶ στούς ἀριθμούς, στό εἰσόδημα, στήν παραγωγή. Οὐσιαστικά ὅμως εἶναι κρίση ἀξιῶν, προτύπων καί ἰδανικῶν. Εἶναι κρίση, παρακμή καί διάψευση τῶν ὑλιστικῶν ἰδεολογιῶν πού ταλαιπώρησαν τήν ἀνθρωπότητα καί πολύ περισσότερο τή χώρα μας κατά τα τελευταῖα πενήντα τοὐλάχιστον χρόνια. Ἔχουμε μπροστά μας τήν πανηγυρική καί θορυβώδη κατάρρευση τῶν ὑλιστικῶν παραδείσων καί τῶν ψευδῶν ὁραμάτων πού καλλιεργοῦσαν οἱ κυριώτερες διεθνεῖς ἰδεολογίες τῶν προσφάτων δεκαετιῶν.

Ὑλιστική ἦταν ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πάντων ἀπό τή μαρξιστική ἰδεολογία μέ ὅλες τίς παραλλαγές της, λενινιστικές, σταλινικές, μαοϊκές κ.λπ. Ἡ πάλη τῶν τάξεων, ἡ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου, τό μίσος κατά τῶν ἐχόντων, αὐτά καί πολλά ἄλλα φανάτισαν ἑκατομμύρια μυαλά σέ ὅλη τή γῆ, ἔστειλαν στήν ἐξορία καί στό θάνατο ἑκατομμύρια ἀντιφρονούντων, κατέστρεψαν ψυχές, κοινωνίες καί οἰκονομίες. Στό ὄνομα μιᾶς δῆθεν ἐπανάστασης γιά τό καλό τοῦ λαοῦ ἔγινε προσπάθεια νά ξεριζωθοῦν ἀπό τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων τά δύο μεγάλα καί ἀκατάλυτα ἰδανικά. Ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα. Ὁ ὑλισμός καί ὁ διεθνισμός μαζί μέ τόν ἀθεϊσμό ἐδιδάσκοντο ἀπό τά σχολεῖα, τίς ἐφημερίδες, τίς τηλεοράσεις. Τά καταστροφικά ἀποτελέσματα τά εἴδαμε μετά τήν πτώση τοῦ τείχους τοῦ Βερολινου τό 1989. Ἡ γύμνια τοῦ μαρξιστικοῦ ὑλισμοῦ ἀποκαλύπτεται καθημερινά μπροστά μας. Καί στή Καμπότζη ἀκόμη καί σήμερα δικάζονται οἱ μαρξιστές μαζικοί δολοφόνοι, οἱ ὁποῖοι κατήργησαν τήν πίστη πρός τόν Θεό στό ὄνομα τοῦ «ἀταξικοῦ παραδείσου»!
Παράλληλα σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ πλανήτη ἀνδρώθηκε ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ Ἰανοῦ: Ὁ ὑλισμός τῆς καταναλωτικῆς καί ἰσοπεδωτικῆς παγκοσμιοποιήσεως. Τό κέρδος ἀποθεώθηκε, ὁ ἀτομοκεντρισμός θεοποιήθηκε, οἱ ἀγορές ἀναγορεύθηκαν σέ μαγικούς συντελεστές τῆς εὐδαιμονίας τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιοι δέν κερδίζουν χρήματα καταδικάζονται στή χλεύη καί στήν ἀπόρριψη. Τό χρῆμα εἶναι τό πᾶν, ἡ παιδεία ὀφείλει νά τό ὑπηρετεῖ. Ἡ διαφήμιση γιγαντώνει τόν καταναλωτισμό καί προκαλεῖ τεχνητή εὐδαιμονία μέ πλαστικό χρῆμα , τό ὁποῖο τελικά ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους σέ συνεχῆ δανεισμό ἄρα σέ ἀπόγνωση, σέ ἀπελπισία , πολλές φορές και σέ αὐτοκτονία. Ὁ μαρξισμός κήρυττε τό μίσος πρός τούς ἔχοντες, ἡ παντοδυναμία τῶν χρηματιστηριακῶν ἀγορῶν κηρύττει τό μίσος πρός τούς πένητες και τούς ἀδυνάμους. Ἡ μαρξιστική ἐπανάσταση ἐπιδιώκει νά ἐξοντώσει τούς ἰσχυρούς τούς παλαιοῦ καθεστῶτος γιά νά δημιουργήσει τελικά τούς δικούς της λίγους καί ἐκλεκτούς πού θά περνοῦν καλά. Ἡ παγκοσμιοποίηση τῶν ἀγορῶν καί τοῦ καταναλωτισμοῦ βλέπει τούς οἰκονομικά ἀδυνάτους σάν περιττά ἐμπόδια πού ἔχουν τήν ... ἀπαίτηση νά τούς περιθάλψει τό Κράτος Πρόνοιας. «Τά ἀνθρώπινα ἐμπόδια νά ἐκτοπισθοῦν» κηρύττουν και ο δύο μορφές τοῦ ὑλισμοῦ.
Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τά πάντα κινδύνευσαν και κινδυνεύουν νά ἀλλοιωθοῦν καί νά ἀλλοτριωθοῦν. Εὐγενεῖς ἰδέες ὅπως ἡ ἑνοποίηση τῆς Εὐρώπης στό ὄνομα τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τοῦ Εὐαγγελίου μετεξελίχθηκαν σέ μία ἀκόμη ὑλιστική ἰδεολογία, ἀντίθετη πρός τήν ἀρχική βούληση τῶν ἐμπνευστῶν τους. Οἱ Ἕλληνες ἔμαθαν νά θεωροῦν τήν Εὐρώπη σάν τή «νέα Μεγάλη Ἰδέα», ἡ ὁποία θά τούς φέρει πακέτα Ντελόρ και πακτωλούς χρημάτων γιά δημόσια ἔργα, ἀλλά καί γιά τίς τσέπες τῶν ἐπιτηδείων. Ἡ ἀρχαιοελληνική ἔννοια τῆς Παιδείας, ἡ ὁποία ἐμπλουτίσθηκε ἀπό τή Χριστιανική Ἁποκάλυψη καί ἀπό τή διδασκαλία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί τοῦ Πατροκοσμᾶ, μεταλλάχθηκε σέ ἐπαγγελματική κατάρτιση καί σέ κέντρο ταχείας ἐκμαθήσεως ξηρῶν γνώσεων μέ στόχο τό χρῆμα καί ὄχι τή διάπλαση ἀνθρωπίνων χαρακτήρων. Τά πάντα στόν βωμό τῆς ὕλης, τοῦ χρήματος, τοῦ κέρδους. Μέ ἀποτέλεσμα καί τά νοικοκυριά καί ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα νά δανείζονται, διότι ξόδευαν καί ξοδεύουν περισσότερα ἀπό ὅσα παράγουν. Τί ἄλλο χρειάζεται γιά νά μετατραπεῖ ἡ ἠθική κρίση σέ οἰκονομική; Μέσα σ’ αὐτόν τόν φρενήρη ἀνταγωνισμό μεταξύ ὑλιστικῶν ἰδεολογιῶν ξεχάσθηκε τό ἦθος, ἡ πνευματική καλλιέργεια, ἡ ἀνάγκη γιά ὁλοκληρωμένες προσωπικοτητες, ἡ προβολή καταλλήλων προτύπων γιά τούς νέους.
 Ὁ ὑλισμός μέ ὅλα τά πρόσωπά του θέλει μανιωδῶς νά καταργήσει τήν πίστη στόν Θεό καί τήν ἀγάπη στή Πατρίδα. Τά θεωρεῖ μεταφυσικά κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος. Κι ὅμως, ὅταν ἡ μαρξιστική Ρωσία τοῦ Στάλιν δέχθηκε τήν ἐπίθεση τοῦ Χίτλερ, τότε ἀναγκάσθηκε ἡ αὐταρχική ἐξουσία νά ἀνοίξει τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καί νά προβάλει στό λαό τόν ἀγώνα γιά τή Μητέρα Πατρίδα, τήν Ἁγία Ρωσία. Καί ὅταν ἡ μήτρα τῆς ὑλιστικῆς παγκοσμιοποιήσεως, οἱ ΗΠΑ, εἶδαν Ἄραβες καί ἄλλους ξένους νά θέλουν νά ἀγοράσουν τά λιμάνια τους ἤ ἄλλες κρίσιμες ἐπιχειρήσεις, ἀρνήθηκαν μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι ἐπάνω καί ἀπό τό χρῆμα ὑπάρχει τό ἐθνικό συμφέρον! Ὡραῖες εἶναι στά λόγια οἱ ἰδεολογίες καί οἱ συνθηματολογίες, ὅμως οἱ κοινωνίες πού σέβονται τόν ἑαυτό τους στίς δύσκολες στιγμές θυμοῦνται καί τόν Θεό καί τόν πατριωτισμό.
Δυστυχῶς στήν Ἑλλάδα παρασυρθήκαμε μόνο ἀπό τά εὔκολα συνθήματα καί τίς ξενόφερτες «μαγικές συνταγές» καί ξεχάσαμε τά πρότυπα καί τίς ἀξίες πού μᾶς κράτησαν ὄρθιους ἐπί χιλιάδες χρόνια. Καί πρό Χριστοῦ καί ἀκόμη περισσότερο μετά Χριστόν ὁ λαός μας, τό Ἔθνος μας, ἐπιβίωσε καί διέπρεψε πολιτιστικά καί ἀγωνιστικά, διότι δίδασκε στά παιδιά του τήν πίστη στόν Θεό καί στήν Πατρίδα. Διαβάστε τήν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου, τό «Ἴτε παῖδες Ἑλλήνων» τῶν Σαλαμινομάχων, τόν ὅρκο τῶν Ἀθηναίων Ἐφήβων. Μελετῆστε τά ἔργα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, θυμηθεῖτε τήν πατριωτική δράση τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου στό πλευρό τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ, ἀναλύστε μέ προσοχή τό κοντάκιο «Τῇ Ὑπερμάχω» πού ἦταν ὁ ἐθνικός ὕμνος τῆς Βυζαντινῆς Ρωμανίας. Ξαναδιαβάστε μέ συγκίνηση τήν τελευταία ὁμιλία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πρίν ἀπό τήν Ἅλωση, ξεφυλλίστε τό Νέον Μαρτυρολόγιον του Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ξεδιψάστε πνευματικά ἀπό τίς Διδαχές καί τίς Προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ἁἰτωλοῦ. Ποιά εἶναι ἡ κοινή συνισταμένη αὐτῶν τῶν κειμένων καί προτύπων; Προφανῶς ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἀφανάτιστη ἀγάπη πρός τήν ἑλληνική Πατρίδα. Αὐτά πολεμοῦν καί αὐτά ξεριζώνουν οἱ ὀπαδοί τῶν ὑλιστικῶν θεωριῶν. Καί προβάλλουν σκοπίμως λανθασμένα πρότυπα στά παιδιά μας. Μέσα ἀπό σχολικά βιβλία, τηλεοπτικά θεάματα καί κάθε εἴδους προπαγάνδες οἱ νέοι μας καί οἱ νέες μας καλοῦνται νά παρασυρθοῦν ἀπό τήν ἐφήμερη δόξα, τήν ἔκθεση τῆς γυμνῆς σάρκας, τόν τυχοδιωκτισμό, τό εὔκολο καί ἄκοπο κέρδος, τίς πάσης φύσεως διαστροφές, τήν ἀνοητολογία, τήν ἔλλειψη ρίζας και οὐσίας. Καί τά παιδιά μας μεταρέπονται σέ ἄβουλους καταναλωτές, ἀγράμματους, ἀνιστόρητους, γλωσσικά ἀφασικούς. Καί διαρκῶς δανείζονται καί ὑπερχρεώνονται ὥστε νά ἐντείνεται ἡ οἰκονομική κρίση. Τό μόνο γνήσιο καί ἀσφαλές ἀντίδοτο εἶναι οἱ παραδοσιακές ἀξίες καί τά ἀἰώνια πρότυπα πού μάθαμε ἀπό τή διαχρονική πορεία του Ἑλληνισμοῦ. Τά πρότυπα αὐτά εἶναι οἱ Ἥρωες καί οἱ Ἅγιοι. Ὀ Ἀλέξανδρος εἶχε ὡς πρότυπό του τόν Ἀχιλλέα. Ὁ Μέγας Βασίλειος προβάλλει πρός τούς νέους τή σωφροσύνη τοῦ Ὀδυσσέα, τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, τοῦ Ἡρακλέους. Οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες ἐπί Τουρκοκρατίας εἶχαν ὡς πρότυπα τούς Νεομάρτυρες καί τούς Κλεφταρματολούς τῶν βουνῶν. Ὁ Θ. Κολοκοτρώνης λέγει στόν Ἄγγλο Χάμιλτον ὅτι τήν Ἐπανάσταση τήν ἐνέπνευσε ἡ ἀνάμνηση τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ὁ Παῦλος Μελᾶς δίδασκε στούς ἐντοπίους Μακεδόνες νά ἀγωνίζονται γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τούς ἀρχαίους προγόνους τους. Στό ἔπος τοῦ 1940 ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς μιλοῦσε γιά τό ἀθάνατο κρασί τοῦ 1821. Καί στόν Κυπριακό Ἀγώνα τοῦ 1955-59 οἱ ἔφηβοι ἀγωνιστές διάβαζαν τούς βίους τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἡρώων τοῦ Ἔθνους μας.
Μόνο μέ τέτοια πρότυπα θά ἔλθει ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τή σοβοῦσα ἠθική, πνευματική καί οἰκονομική κρίση. Ὅταν διδάξουμε στά παιδιά μας τήν κοινωνική ἀλληλεγγύη, τήν συμπὀνια, τήν ἀνθρωπιά. Νά ἔχουν ὡς κύριο μέλημά τους τό καθῆκον πρός τόν Θεό, την Πατρίδα καί τόν συνάνθρωπο. Νά προβάλλουμε πρότυπα μορφωτικά πού δια-μορφώνουν ἀνθρώπινους χαρακτῆρες και ὄχι αὐτά πού μετατρέπουν τά παιδιά μας σέ καταναλωτικά ρομπότ ἤ σέ ἐργαλεῖα ὁλοκληρωτικῶν ἰδεολογιῶν. Νά πείσουμε τά παιδιά μας ὅτι τό χρῆμα εἶναι μέσο καί ὄχι αὐτοσκοπός. Ὡς Ὀρθόδοξοι και ὡς Ἕλληνες ἔχουμε λαμπρά, διαχρονικά καί οἰκουμενικά πρότυπα νά παρουσιάσουμε. Ἄς τά διδάξουμε στά παιδιά μας ὥστε ἡ νέα γενιά νά ἀποφύγει τήν ἠθική καί οἰκονομική χρεωκοπία. Ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι εὐθυνόμαστε γιά τήν κρίση. Τοὐλάχιστον ἄς μήν μεταφέρουμε τό βάρος στούς νεώτερους. Καί ὁ Θεός βοηθός!

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ...

ΜΕΡΟΠΗ Ν. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Τώρα που τα σχολεία έκλεισαν και οι οικογένειες ετοιμάζονται για διακοπές, νομίζω ότι είναι η πιο κατάλληλη εποχή για να ξαναβρούμε και να καλλιεργήσουμε, με όλες μας τις δυνάμεις, κάτι που νομίζω ότι , όλο και περισσότερο , τείνει να λείψει από τη ζωή μας. Εννοώ το χαμόγελο. Έχει γίνει πια ζητούμενο το να σου απαντήσουν με χαμόγελο αυτοί που τους ρωτάς για μια πληροφορία στο δρόμο , ο κουρασμένος δημόσιος υπάλληλος , ο βιαστικός γιατρός , η αδιάφορη πωλήτρια , ο φορτωμένος με έγνοιες συνάδελφος, ο γείτονας στην ίδια πολυκατοικία .

Τί όμως είναι άραγε το χαμόγελο; Όχι βέβαια μια απλή μυϊκή σύσπαση των αντίστοιχων μυών του προσώπου. Είναι, στην ουσία του, ένα πέρασμα , μια μικρή αλλά δυνατή και κάποτε μαγική γέφυρα , που τη διασχίζουμε εμείς για να πάμε προς τους άλλους , ή την χτίζουμε εμείς για να έρθουν αυτοί προς εμάς .Το χαμόγελο είναι στην πραγματικότητα ένα από τα δώρα του Δημιουργού στον άνθρωπο , αφού μόνο αυτός μπορεί να χαμογελάει και , με αυτή την τόσο σημαντική λειτουργία του προσώπου του , μπορεί να εκδηλώνει άπειρα συναισθήματα , χωρίς λόγια ή , μερικές φορές, συναισθήματα αντίθετα από αυτά που εκφράζει με λόγια. Και αξίζει να επισημανθεί ότι το χαμόγελο διαφέρει από το γέλιο , διότι το γέλιο , σχεδόν πάντα , εκδηλώνει μια αυθόρμητη, έστω και στιγμιαία καλή διάθεση. Το χαμόγελο , όμως , όπως προανέφερα , μπορεί να εκδηλώνει πολλά και διαφορετικά συναισθήματα . Για να το συνειδητοποιήσομε αυτό , αρκεί να θυμηθούμε μερικά μόνο από τα επίθετα που έχουν , κατά καιρούς , χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσουν το χαμόγελο . Φωτεινό , εκφραστικό , γλυκό , απαλό , τρυφερό, ενθαρρυντικό, θλιμμένο , κουρασμένο , φοβισμένο , αινιγματικό , παράξενο, πικρό , ειρωνικό , περιφρονητικό , υπεροπτικό , ψεύτικο, σαρδώνειο , πονηρό , και τόσα άλλα .Είναι , λοιπόν , προφανές ότι το χαμόγελο παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας .
Μια σοφή κινέζικη παροιμία λέει πως « Ένα πρόσωπο με ωραίο χαμόγελο , δεν είναι ποτέ άσχημο ». Τι όμως εννοούμε όταν λέμε ωραίο χαμόγελο; Επιφανειακά και μορφολογικά κρίνοντας , θα μπορούσαμε να πούμε ότι ωραίο είναι το χαμόγελο που αποκαλύπτει υγιή , λευκά και καθαρά δόντια , τακτοποιημένα σε μια ομαλή σειρά μέσα στις γνάθους , με ούλα γερά και ροδόχρωμα . Αυτή όμως είναι μία μόνο παράμετρος , όχι η πιο σημαντική , αφού και αυτό το αισθητικώς ικανοποιητικό χαμόγελο μπορεί να γίνει δυσάρεστο στον αποδέκτη του αν είναι «ψεύτικο» , «κοροιδευτικό» ή «φθονερό». Επομένως , η πιο σημαντική προϋπόθεση για ένα αληθινά ω ρ α ί ο χαμόγελο είναι να μην αποτελεί απλώς μια αντανακλαστική μυϊκή σύσπαση , αλλά να είναι α λ η θ ι ν ό .
Να προέρχεται δηλαδή από την καρδιά και να γίνεται η ηλιαχτίδα που φωτίζει ολόκληρο το πρόσωπο , κάνοντας να εξαφανιστούν ακόμα και τα τυχόν μη αρμονικά στοιχεία που υπάρχουν σ’ αυτό.

Να είναι ένα χαμόγελο που αντανακλά την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου που γνωρίζει τη χαρά της χριστιανικής πίστης και αγάπης , τη χαρά της μετάνοιας, της καρτερίας και της συγχώρεσης , τη χαρά τέλος της εθελοντικής προσφοράς. Αυτό το χαμόγελο είναι που ομορφαίνει το πρόσωπο και κάνει να λύνονται οι διαφορές και να λιγοστεύουν τα προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις , αφού τίποτε δεν είναι τόσο αφοπλιστικό όσο ένα ζεστό χαμόγελο . Γι’ αυτό το χαμόγελο έχουν λεχθεί πολλά και έχουν γραφεί άλλα τόσα .

Σταχυολόγησα λοιπόν μερικά από αυτά και τα παραθέτω , με ευγνωμοσύνη στους άγνωστους συνανθρώπους μας που τα πρωτοσκέφτηκαν : ·
«Πολλές φορές ένα χαμόγελο κάνει τη δουλειά πυροσβεστικής αντλίας» ·
«Χαιρετισμός που δεν συνοδεύεται από ένα χαμόγελο είναι μουντός , αφού δεν υπάρχει η λάμψη που φωτίζει τα ενωμένα χέρια» ·
«Άνθρωπος που δεν μπορεί να χαμογελάσει , δεν είναι σοβαρός» ·
«Το χαμόγελό σου είναι το πιο σπουδαίο από όλα όσα φοράς» ·
«Όποιος δεν ξέρει να χαμογελάει , δεν πρέπει να ανοίγει μαγαζί . Η σκυθρωπότητα , αργά ή γρήγορα , θα του το κλείσει» ·
«Η πιο χαμένη μέρα της ζωής σου είναι αυτή που πέρασες χωρίς να χαμογελάσεις και χωρίς να κάνεις κάποιον άλλο να χαμογελάσει» ·
«Τα πρόσωπα που χαμογελούν θυμίζουν άνοιξη» ·

Τέλος , είναι καλό να θυμόμαστε ότι :

«Ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα κι’ όμως είναι πολύτιμο . Ανακουφίζει τον ταλαιπωρημένο, παρηγορεί τον λυπημένο , ενθαρρύνει τον απογοητευμένο και σκορπίζει τη γλυκειά γαλήνη στο σπίτι . Κρατάει μόνο μια στιγμή, όμως η ανάμνησή του μπορεί να είναι αιώνια . Κι’ όμως δεν αγοράζεται, δεν δανείζεται , δεν κλέβεται. Γιατί δεν έχει αξία παρά μόνο όταν προσφέρεται. Κι’ αν στη ζωή σας συναντήσετε ανθρώπους που δεν σας προσφέρουν το χαμόγελο που αξίζετε, φανείτε γενναιόδωροι και χαρίστε τους εσείς το δικό σας.

Γιατί κανείς, μα κανείς δεν έχει τόση ανάγκη από ένα χαμόγελο, όσο αυτός που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους». Εύχομαι λοιπόν σε όλες τις οικογένειες που αρχίζουν τις διακοπές τους, να είναι αυτές οι διακοπές ευλογημένες, και να βρουν τις πολλές και κατάλληλες ευκαιρίες για ωραίες ασχολίες και ανθρώπινες προσφορές, ώστε να δείξουν την αξία του χαμόγελου στα παιδιά τους, χαρίζοντας αλλά και εισπράττοντας άπειρα γλυκά χαμόγελα.

Καλό καλοκαίρι !

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΔΑΡΗ» ή Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΟ;

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι τάσσομαι κατά οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία είτε ολόκληρο είτε ως παράγωγο είτε ως σύνθετο. Από τη στιγμή πάντως που αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» για το κράτος των Σκοπίων κρίνω σκόπιμο να εκφράσω τις ακόλουθες ενστάσεις μου.

Πρώτον από τα δημοσιεύματα του σκοπιανού Τύπου μαθαίνουμε ότι δεν έχει αποσαφηνίσει ο μεσολαβητής του Ο.Η.Ε. αν η πρόταση θα αναφέρεται σε Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη ή σε Δημοκρατία της Μακεδονίας (Βαρδάρη). Άλλο το πρώτο που περιέχει υποχρεωτικά τη διευκρίνιση «του Βαρδάρη» και άλλο το δεύτερο που βάζει τον Βαρδάρη σε μία παρένθεση άρα ουσιαστικά καθιερώνει ως επίσημο όνομα τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», νέτα-σκέτα!

Δεύτερον. Δεν διευκρινίζεται για μία ακόμη φορά ποιο θα είναι το εύρος χρήσεως του νέου ονόματος. Θα χρησιμοποιείται μόνον σε ένα ταμπελλάκι στον ΟΗΕ και από την Ελλάδα ή από όλες τις χώρες; Και ποια θα είναι η διεθνώς αποδεκτή ορολογία για τους κατοίκους, τη γλώσσα και τη υπηκοότητα; Μακεδονοβαρδάριοι και Μακεδονοβαρδαρικά ; Προφανώς όχι! Θα λέγονται απλώς Μακεδόνες και η γλώσσα Μακεδονική με τη δική μας υπογραφή, αν ό μη γένοιτο το αποφασίσει η Κυβέρνησή μας. Μπορεί να έχουμε μία χώρα που λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά οι κάτοικοι είναι Αμερικανοί, όχι Ηνωμενοπολιτειοαμερικανοί. Τα μπερδεμένα και τα σύνθετα υποχωρούν στη διεθνή ορολογία και επικρατούν τα απλούστερα και τα ιστορικώς ισχυρότερα, όπως είναι ο όρος «Μακεδονία».

Τρίτον. Η ονομασία «Μακεδονία του Βαρδάρη», δηλαδή το κομμάτι της Μακεδονίας πού χαρακτηρίζεται από τον ρου του Αξιού, είναι επινόηση του Γιουγκοσλάβου δικτάτορος Τίτο και κατασκευάσθηκε το 1944 για να δικαιολογήσει το τεχνητό «Μακεδονικό» έθνος και τη διεκδίκηση εδαφών και μειονοτήτων κατά της Ελλάδος και της Βουλγαρίας. Το ιδεολόγημα αυτό, το οποίο διδάσκεται μέχρι και σήμερα στα σχολεία της ΦΥΡΟΜ , λέγει ότι το κράτος των Σκοπίων είναι η Μακεδονία του βαρδάρη, η οποία υπάρχει με κύριο εθνικό στόχο να «απελευθερώσει», δηλαδή να προσαρτήσει τα δύο υπόδουλα κομμάτια: Τη Μακεδονία του Αιγαίου που «κατέχεται» από την Ελλάδα και τη «Μακεδονία του Πιρίν» που «κατέχεται» από τη Βουλγαρία. Άρα η ενδεχόμενη και απευκταία αποδοχή αυτής της ονομασίας από την Αθήνα θα οδηγήσει στην πλήρη δικαίωση του Τίτο και στη νομιμοποίηση της ψευδομακεδονικής προπαγάνδας.

Τέταρτον. Βαρντάρ λέγεται στις σλαβικές διαλέκτους ο ποταμός Αξιός, ο οποίος όμως δεν διασχίζει μόνον το υβρίδιο των Σκοπίων, αλλά και την ελληνική περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Οπότε όσοι ξένοι ακούν τον όρο «Μακεδονία του Βαρδάρη» θα θεωρούν πολύ λογικό ότι και στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης έχει νόμιμα δικαιώματα το κράτος των Σκοπίων.

Πέμπτον και σημαντικότερο. Ας μην δίνουμε την εντύπωση ότι είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε γην και ύδωρ σε ένα κράτος που έχει ελάχιστες ελπίδες επιβιώσεως. Μετά από πέντε χρόνια η ΦΥΡΟΜ ή θα έχει διαμελισθεί μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας ή θα έχει λάβει μορφή Συνομοσπονδίας εθνοτικά προσδιοριζομένων καντονίων. Μετά από την έγκριση της Δύσης για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου ο αλβανικός εθνικισμός δεν πρόκειται να σεβασθεί την ακεραιότητα του κράτους των ψευδομακεδόνων.
Από ελληνικής πλευράς ας μην προετοιμάζουμε νέες υποχωρήσεις μας, διότι θα μας πάρει και θα μας σηκώσει .....ο Βαρδάρης!

ΜΙΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΓΕΜΑΤΗ ΠΟΙΗΣΗ -ΠΕΜΠΤΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ - 9.00 Μ.Μ.

Αυτή την Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010,
9.00 -10.00 μ.μ.
η εκπομπή TOY ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΡΟΙΚΟΙ,
απο την ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ( 91.2 FM και μέσω του Διαδικτύου www.pe912fm.com ),
θα είναι αφιερωμένη στην ποίηση, με αφορμή την έκδοση της νέας ποιητικής συλλογἠς με τίτλο "Τέλος Χρόνου", του προέδρου της Εταιρείας Λογοτεχνών Λεμεσού κ. Γιώργου Πετούση.
Ο υπεύθυνος της εκπομπής Παναγιώτης Χαρατζόπουλος θα φιλοξενήσει  τον λογοτέχνη κ.Γιώργο Πετούση, ο οποίος θα απαγγείλει ποίηματα απο την ποιητική του συλλογή και θα συζητήσει μαζί του για την ποίηση, τους ποιητές, τον επίκαιρο αλλά και τον διαχρονικό τους ρόλο.

Γιατί η Ποίηση, σύμφωνα με τον Οδ. Ελύτη, αντιπροσωπεύει μέσα σε μια κοινωνία, τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και σε χρόνους σαν κι αυτούς που διανύουμε, η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.