Ἡ 19η Μαΐου ἔχει ὁριστεῖ ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια ἀπό τή Βουλή τῶν Ἑλλήνων ὡς ἡμέρα ἀφιερωμένη στή γενοκτονία ἀπό τούς Τούρκους τοῦ ῾Ελληνισμοῦ τοῦ Πόντου. ῏Ηταν ἀπό ἐκεῖνες τῆς ἀποφάσεις τῆς Βουλῆς πού φανερώνουν ὅτι συχνά ὑπερβαίνεται ἡ πολιτική τῆς ἡττοπάθειας – νά τά ᾽χουμε καλά ἁπλῶς μέ τούς Τούρκους-, ἡ ὁποία ἔχει διαπιστωθεῖ ὅτι ὄχι μόνον δέν βοηθάει στήν καλή γειτνίαση τῶν χωρῶν, ἀλλά συνήθως ἐκτρέφει τίς κατακτητικές βουλές τῶν θεωρουμένων πιό ἰσχυρῶν. Στήν προκειμένη περίπτωση τῶν Ποντίων ὁ καθορισμός τῆς συγκεκριμένης ἡμέρας ὡς ἡμέρας μνήμης τῆς γενοκτονίας τους ἔδειξε στή Μητροπολιτική ῾Ελλάδα, ἔστω καί σ᾽ ἕνα μικρό βαθμό, ὅτι ὑπάρχει ἕνα σημαντικότατο τμῆμα τοῦ ῾Ελληνισμοῦ, ἀπό τά ἐκλεκτότερα καί γνησιότερα, πού εἶναι ὁ Ποντιακός ῾Ελληνισμός, γεγονός πού ὁδηγεῖ πιστεύουμε σέ δύο ἀπό πλευρᾶς ἐθνικῆς καλά:
